« Հեռվից մի պահ տեսա հորս,որ փաթաթվեց լացող մորս, Մի պահ մեկնեցի ես իմ ձեռքը,որ սրբեմ մորս թաց աչքերը, Ձեռքս չհասավ մորս աչքերին,այդ ավտոբուսով ինձ բանակ բերին:Լացում եմ ահա և ձայն եմ տալիս ետ տարեք սրբեմ աչքերն մայրիկիս:ԵՎ մի պահ կանգնեց այդ ավտոբուսը շատացավ մորս գրկելու հույսը,վազեցի դեպի գիրկը մայրիկիս,մեկնեցի ձեռքս որ դիպչեմ դեմքին, ՈՒ հանկարծ լսվեց մի ձայն անիծված բղավում էին դիվիզիոն վերկաց:»