Севишганлар куни эмиш...
Эрта тонгда, эшик олдида,
Йўлим тўсди ногоҳ аёлим.
Бу ҳол бирла бузилиб фикрим,
Минг кўчага кетди хаёлим.
-Ҳой дадаси, тўхтангчи бир дам,
Биласизми, эрта қандай кун?-
Гаранг эдим, хаёллар тарқоқ,
Кўтаролмай бошимнинг юкин.
Гапирмасам “дооод” дегудайин,
Нақд бўғзига йиғилган уни.
-Ҳа биламан, эртага хотин,
Бобур мирзо туғилган куни...
Пирпиради лаблари унинг,
Йиғламоқдан берироқ бўлиб.
Эшик зулфин бузмоққа тайёр,
Турар эди, ўпкаси тўлиб.
Кўзларида ўйнарди жаҳл,
Лаб учида турар зардаси...
-Эй борингейй, эртага ахир,
Севишгалар куни, дадаси!...
Жим турардим, кўзларим кулиб,
Жаврар эди хотин бечора.
Борган сайин вазият оғир,
Излар эдим чиқмоққа чора.
Не