Իմ անուշիկ մայր,
Լուռ սիրո մատուռ,
Շաքար - շիրմաքար,
Երկինք բացված դուռ․․․
Չոր են աչքերս՝ հոգիս բուժեի,
Սին են բառերը՝ Աղոթք հյուսեի։
Մեղրամեղմ իմ հուշ,
Պատրույգ - տառապանք,
Սրտիս սեպված գույժ,
Մոմե խղճմտանք․․․
Փուչ է աշխարհը, ցավս՝ անհատակ,
Քո ասածի պես՝ գահին խեղկատակ։
Իմ՝՝ Երկրի խարիսխ,
Ես՝ անխելք ու կույր,
Իմ՝ քարե պարիսպ
Թաց խաշամի բույր․․․
Ու՞ր էր, լսեի ձայնդ մի անգամ,
Որ թոռնիկներիդ տանեի պատգամ․․․
_____________________________________
Դավիթ Վանյան Դեպի Արարատ
07․04․2021թ․