Ярим бехуш кампир, кўзлари ёшланибчолига мўлтираб ётибди. Чолнинг эсахаловати йўқ, бир туриб кампириниоёқларини уқалайди, бир келибқўлларини.Умидл ари сўнаётган чол, тақдир олдидакучсиз эканлигини хис этиб, кампиролдига бемажол чўкади.Кўзларига қараб, қўлларини ушлаганчасўзлайди:- Сочларинг хаммаси оппоқ эканлигини,қара, бугун кўрдим. Уларнинг хар биртоласида мени айбим хам, мениқувончим хам, ва бахтим хам нур сочибтурибди. Бу нурли онларгача етибкелдик, нималарни кўрдик, нималарданўтдик, нурли оппоқ пайтгача биргакелдик.Юзларинг даги ажинни тобинг қочгунгачасезмаган эканман. Мен учун сен хамишагўзал бўлгансан. Хозир ажинларингкасалликде к, сени олиб кетаётгандарддек кўринмоқда. Уларнинг хар