Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 23 июл 2025
Фильтр
დაღამება სევდას მიქსოვს, გული რითი გავართო, დავჯდები და დავწერ ბარათს, ისევ უმისამართოდ. ჩემი ლექსი თვით მოგძებნის, ვერსად დაემალები, მისამართად ეგულება შენი გიშრის თვალები. მას რად უნდა ქუჩის სწავლა, შენი სახლის ჩვენება, ვით მერცხალი თავის ბუდეს, მოვა, მოგეფერება. გახსნი ბარათს, წაიკითხავ, წარსულს დაუბრუნდები, მაგრამ ისევ გონს მოგიყვანს სინამდვილის ხუნდები. რა მწარეა მოგონება დღეთა გარდასულისა, რა ძნელია დაოკება ვნებააშლილ სულისა... და როცა ქალს ვნება ახრჩობს, გული რითი გაართოს, ჟინიანად დახევს ბარათს, მაგრამ... უმისამართოს. დაეძებ და ვერ იპოვე, გაგიცრუვდა მიზანი, მე კი გულის გასართობად კიდევ გამოგიგზავნი.
იმ ქალს, იმ ბერიკაცს გაუმარჯოს, ვისი ცხოვრების გზაც შვეულია, ვისაც არასოდეს გაუმართლდა, მაინც სიხარული შეუძლია. ვისაც იმედები პურად ყოფნის, ვინც მთელ ქვეყანაზე ეულია, ვისაც, სიყვარულით უარყოფილს, სხვისი სიყვარული შეუძლია. იმ ქალს, იმ ბერიკაცს გაუმარჯოს, ვისი სიმღერებიც მწუხარია, ვისაც სიხარული გაუავდრდა, სხვისი გაღიმება უხარია! ვისაც შეუძლია ატირება, მზით და სიკეთით ძლეულია, დიდი შეცოდების პატიება ვისაც დიდსულოვნად შეუძლია! ვისაც უხარია ყველაფერი - ტყეებია თუ ველებია, ვინც ჩვენი მამულის ფერად ფერებს ვერა და ვერაფრით შელევია! ვისაც არასოდეს გაუვარდდა, მაინც იმედებით გრძნეულია, ეს იმ ადამიანს გაუმარჯოს, ვისაც სიყვარული შეუძლია!
ფიფქები ფიფქების ნაკვალევს მისდევენ, ალუბლის ტოტებზე სხდებიან მეფურად, დამღალა ყოველდღე ამაო ლოდინმა, ზამთრის სიცივეებს შემოვრჩი ეულად. ქარი დათარეშობს ტრამალზე ხმაურით თითქოს ჯურღმულებში სატანა ხარხარებს, ტირიფი გარბენილ გაზაფხულს მისტირის სევდა დასწოლია ცრემლიან წამწამებს. თოვლიან ხეივნებს მოწყენით მივყვები ხის ტოტზე ბეღურა სიცივით კანკალებს, ჩავივლი, ფიფქები უწყალოდ წაშლიან თოვლიან ბილიკზე დარჩენილ ნაკვალევს.
თავი ვეღარ გავანებე წერას, ღარიბულად,ჩემთვის ვირითმები, ვიცი,უკვე ვერ მივწვდები მწვერვალს, გვიანია,მითეთრდება თმები. და თუ რამე დამალულაგულში, მინდა,რომ თქვენც იცნოთ ჩემი სუნთქვა, ვერ დავცალეგრძნობა სიყვარულში, (თუმც,არასდროს არ ვყოფილვარ გულქვა). უკვე მელის შუქი,თუ წყვდიადი და სიცოცხლის გასაყარზე ვდგავარ, თითქოს,კიდევ ერთი განთიადი, სასუფევლადგამზადებულს ვგავარ. ეს ზაფხულიც ერთფეროვნად გავა, მეც გავყვები სექტემბერში ქარებს, ახლა,უკვე მინდა იავნანა, თითებზე ვთვლი შემორჩენილ წამებს. ცას შევცქერი და სიმშვიდეს ვნატრობ, ფანჯარასთან,სარეცელზე ვწევარ, სიჩუმეში მე ვყვიროდი მარტო და სიჩუმე ახლა,უკვე მე ვარ. თავს კი,მაინც ვერ ვანებებ წერას, ღარიბულად,ჩემთვის ვირითმები, ვიცი,უკვე ვერ მივწვდები მწვერვა
ხსოვნას სულ ცოტა დრო აქვს,კედლებს მოედო ხავსი,ავ ქარს სურნელი მოაქვს,შენი სურნელის მსგავსი;ქარი კოპიტებს არხევს,გრძნობებს_გრიგალი ავი,მაინც მიარღვევს ტალღებსჩემი ოცნების ნავი.შენი სურნელი თმების,ახლაც დანისლავს ლოდინს,სადღაც,გადაღმა მთების,დილა ფიქრივით მოდის.მე მოგაწიე გზაშიეს სიყვარული წმინდა,შენ მიმატოვე მაშინდა მთელი ღამე წვიმდა;დარდი ემოსა სერებს,შენ მონატრებას მიშლიდა ცისარტყელას ფერებსგადააფარე ნისლი.ახლა იგლოვებს ქარიც,თუმცა არა მწამს ფიცი,თუმცა წახვედი,მაინცმომენატრები,ვიცი.ხსოვნას სულ ცოტა დრო აქვს,კედლებს მოედო ხავსი,ავ ქარს სურნელი მოაქვს,შენი სურნელის მსგავსი
მიყვარს ნაბიჯი დარხეული და წარამარა,მიყვარს ვარდები, ოღონდ თეთრი, სუფთა, ხალასი!და როცა ღვინით აივსება საჩემო თასი, შენს სადღეგრძელოს ვიმეორებ მარად და მარად,ირიბად დავალ, ჩემი ლანდი ბარბაცით დამსდევს,ცა სისხლისფერად შეიღება როგორც იარა,ო, მე ოდესმე მოვიპარავ თოვლივით ვარდებსდა შენს ბინის წინ თავს მოვიკლავ ვარდებიანად!
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
128
- Дарья РабадановаМахачкала
- nino imerlishvilininiko
- lela lelaTbilisi
- лексо лексоთბილისი
- Дарья НикитинаМосква
51
- ЖИВАЯ СТАЛЬ (Рок & Хеви-метал)5900 подписчиков
- 30 seconds To marS...110 подписчиков
- LIVE GEORGIA86796 подписчиков
- COMPUTERS53 подписчика