მე ერთი ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ…
ცხოვრების მგზავრი, რომელმაც მხოლოდ ის იცის, რომ არაფერი არ
იცის… ადამიანი, რომელიც ამაოდ მიისწრაფის სრულყოფილებისკენ და ბავშვობის ფერად სამყაროს სინანულით გაჰყურებს უკან… კვლავაც ცისარტყელის ფერებით,ფერად სამყაროს სინანულით გაჰყურებს უკან… კვლავაც ცისარტყელის ფერებით პოულობს…
ძნელია იცხოვრო სამყაროში, სადაც გული ან რკინის უნდა
გქონდეს, ან გატეხილი, რომ იარსებო… სამყაროში, სადაც გულწრფელობა, სიკეთე და სიყვარული უკვირთ,
ადამიანებს შორის სიცივე და უნდობლობა ჩვეულებრივი მოვლენა გამხდარა…მაგრამ, უფლის წყალობით, კარგი ადამიანები ხომ კიდევ არსებობენ… მე ვეძებ ასეთ ადამიანებს და მათ ჩემს სამყაროში ვაგროვებ…
ჩვენი სიცოცხლე ქვიშის საათს ჰგავს…
არ ვიცით, როდის ჩამ