Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 13 янв 2018
Фильтр
გოდების კედელი
წვიმა აგვიანებს,
დგახარ ფანჯარასთან,
ისევ უძილო და ღამენათენები,
უკვე ოცდაექვსი წელი გადაფასდა,
სადღაც ულამაზოდ ჩანან ანტენები.
ბედი გამოსარჩევს თვითონ გამოარჩევს,
მიდი,
გაუჩხირე ფილტვებს სიგარეტი,
წერე,
ძარღვებიდან სისხლი ამოქაჩე.
მთელი თავის ყალბი სიგრძე-სიგანეთი
აგებს დედამიწა კედლებს გოდებიდან,
არ ღირს ეს ცხოვრება ყოფნად პურიტანულ,
ზურგზე აიკიდე შენი ცოდვები და
ერთიც არ გამოგრჩეს უფალს მიუტანე.
მიდი,
გაიშიშვლე სულის ნაწილები,
ძვლებზე ჭუჭყიანი ხორცი აიკეცე,
ახლა პატრონობენ მიწას ნაძირლები,
ვერ აგიტანენ და
ცაში გაიქეცი.
წერენ სირეგვნეებს ახლა არნახულებს,
გმეტობს პოეზიის ვიღაც ანთოლოგი,
შენ კი ძველებურად ნერვებს ამარხულებ,
სულით შეშლილი და სისხლით
წვიმა აგვიანებს,
დგახარ ფანჯარასთან,
ისევ უძილო და ღამენათენები,
უკვე ოცდაექვსი წელი გადაფასდა,
სადღაც ულამაზოდ ჩანან ანტენები.
ბედი გამოსარჩევს თვითონ გამოარჩევს,
მიდი,
გაუჩხირე ფილტვებს სიგარეტი,
წერე,
ძარღვებიდან სისხლი ამოქაჩე.
მთელი თავის ყალბი სიგრძე-სიგანეთი
აგებს დედამიწა კედლებს გოდებიდან,
არ ღირს ეს ცხოვრება ყოფნად პურიტანულ,
ზურგზე აიკიდე შენი ცოდვები და
ერთიც არ გამოგრჩეს უფალს მიუტანე.
მიდი,
გაიშიშვლე სულის ნაწილები,
ძვლებზე ჭუჭყიანი ხორცი აიკეცე,
ახლა პატრონობენ მიწას ნაძირლები,
ვერ აგიტანენ და
ცაში გაიქეცი.
წერენ სირეგვნეებს ახლა არნახულებს,
გმეტობს პოეზიის ვიღაც ანთოლოგი,
შენ კი ძველებურად ნერვებს ამარხულებ,
სულით შეშლილი და სისხლით
მამა
ორმოცი წელი სხვაობა
და
ერთნაირი სიღრმის თვალები.
ჩემი გულისთვის...
არ დავიწყებ მიკიბ მოკიბვას,
არც სხვას გავუმხელ
რა ქენი ან რა ვერ შეძელი,
მე რომ ვიცი
შენ რომ იცი
ღმერთმაც რომ იცის
ესეც ძალზედ საკმარისია.
მახსოვს პატარა რომ ვიყავი,
საღამოს შემდეგ,
ველოდებოდი
მამის მიერ გაღებულ კარებს,
და როგორც წესი ამ ლოდინში მეძინებოდა,
მერე ჩემივე უნებურად
ვიღვიძებდი დილით საწოლში.
მიკვირდა.
ადრე
ყოველთვის ახალგაზრდა მეგონე მამა,
ისიც მეგონა არასოდეს დაბერდებოდი,
ახლა კი როცა შენთან
ერთად ვსაუზმობ ხოლმე...
იშვიათად.
შენი ხელები სულაც არ გავს წარსულს,
არც სახე.
ახლა გძინავს და შენი ფიქრიც უსიტყვოდ ვიცი,
სხვა ვერ გაიგებს ამ განცდას
და ისიც კმარა,
რომ მე ვიცი
და შენ იცი
და ღმერთმა რომ
ორმოცი წელი სხვაობა
და
ერთნაირი სიღრმის თვალები.
ჩემი გულისთვის...
არ დავიწყებ მიკიბ მოკიბვას,
არც სხვას გავუმხელ
რა ქენი ან რა ვერ შეძელი,
მე რომ ვიცი
შენ რომ იცი
ღმერთმაც რომ იცის
ესეც ძალზედ საკმარისია.
მახსოვს პატარა რომ ვიყავი,
საღამოს შემდეგ,
ველოდებოდი
მამის მიერ გაღებულ კარებს,
და როგორც წესი ამ ლოდინში მეძინებოდა,
მერე ჩემივე უნებურად
ვიღვიძებდი დილით საწოლში.
მიკვირდა.
ადრე
ყოველთვის ახალგაზრდა მეგონე მამა,
ისიც მეგონა არასოდეს დაბერდებოდი,
ახლა კი როცა შენთან
ერთად ვსაუზმობ ხოლმე...
იშვიათად.
შენი ხელები სულაც არ გავს წარსულს,
არც სახე.
ახლა გძინავს და შენი ფიქრიც უსიტყვოდ ვიცი,
სხვა ვერ გაიგებს ამ განცდას
და ისიც კმარა,
რომ მე ვიცი
და შენ იცი
და ღმერთმა რომ
უფალს ნუ შესცოდავ, როცა დაეცემი,
ეს განსაცდელია და უნდა გაუძლო,
გახსოვდეს, უფალი, ჩვენთვის ჯვარს გაეკრა,
მერე კი ავაზაკს სამოთხე გაუღო,
გტკივა, ვინც გიყვარდა, იმან რომ გაგწირა?
უნდა მიუტევო და სული გაუთბო,
ოცდაათ ვერცხლად ქმნილ ღალატზე რას იტყვი?
ან სულით დაცემამ იუდას რა უყო?
შეურაცხყოფილი, ცრემლებს ვერ იკავებ?
ვერაფრით შეძელი ამ ტკივილს გაუგო?
მაშინ გაიხსენე მოყვასის დაცინვამ,
ჯვარზე გაკრულ, უფალს ცრემლი რომ დაუშრო,
გახსოვდეს, რომ უფალს იმდენად ვუყვარვართ,
მზადაა ჩვენს ღალატს მრავალჯერ გაუძლოს,
მერე ჩაიხუტოს უძღები შვილები და
როგორც ავაზაკს, სამოთხე გაუღოს...
ეს განსაცდელია და უნდა გაუძლო,
გახსოვდეს, უფალი, ჩვენთვის ჯვარს გაეკრა,
მერე კი ავაზაკს სამოთხე გაუღო,
გტკივა, ვინც გიყვარდა, იმან რომ გაგწირა?
უნდა მიუტევო და სული გაუთბო,
ოცდაათ ვერცხლად ქმნილ ღალატზე რას იტყვი?
ან სულით დაცემამ იუდას რა უყო?
შეურაცხყოფილი, ცრემლებს ვერ იკავებ?
ვერაფრით შეძელი ამ ტკივილს გაუგო?
მაშინ გაიხსენე მოყვასის დაცინვამ,
ჯვარზე გაკრულ, უფალს ცრემლი რომ დაუშრო,
გახსოვდეს, რომ უფალს იმდენად ვუყვარვართ,
მზადაა ჩვენს ღალატს მრავალჯერ გაუძლოს,
მერე ჩაიხუტოს უძღები შვილები და
როგორც ავაზაკს, სამოთხე გაუღოს...
***
თქვენ ალბათ ფიქრობთ დავქალდი რადგან,
მზერა ნაპერწკლებს ვეღარ აკვესებს,
რომ ჩემში უკვე გრიგალი ჩადგა,
რომ მივეჩვიე სევდიან ლექსებს.
თქვენ ალბათ გახსოვთ ზღვის ჰორიზონტი,
გახსოვთ ოცნება წუთით ვნებული
და ნაწვალები მიმოზის ტოტი,
ხელებში კრძალვით მოწოდებული.
არ ვსაუბრობდით თქვენობით მაშინ,
მაშინ მოვგავდით შეშლილ ამინდებს,
ჩვენ ალბათ ღამემ დაგვტოვა ვალში
და მთვარე დღემდე მზერას გვარიდებს.
დღეს კი, მე თქვენი სახე დავლანდე,
შევტოკდი გულით დანაფიცარით,
თქვენ ისიც გახსოვთ გრძნობა რომ განდეთ,
მე თქვენ ჯიუტი მზერით გიცანით.
ბედი ნელ-ნელა გვიტეხავს ლუკმებს,
ნეტავი ეს დროც რამ შეამოკლა,
თქვენ ალბათ ფიქრობთ დავქალი უკვე,
ან განშორების ტკივილმა მომკლა.
ვიღაცას წლების სიმრავლე ზარავს,
ზოგჯერ ყმაწვილი
თქვენ ალბათ ფიქრობთ დავქალდი რადგან,
მზერა ნაპერწკლებს ვეღარ აკვესებს,
რომ ჩემში უკვე გრიგალი ჩადგა,
რომ მივეჩვიე სევდიან ლექსებს.
თქვენ ალბათ გახსოვთ ზღვის ჰორიზონტი,
გახსოვთ ოცნება წუთით ვნებული
და ნაწვალები მიმოზის ტოტი,
ხელებში კრძალვით მოწოდებული.
არ ვსაუბრობდით თქვენობით მაშინ,
მაშინ მოვგავდით შეშლილ ამინდებს,
ჩვენ ალბათ ღამემ დაგვტოვა ვალში
და მთვარე დღემდე მზერას გვარიდებს.
დღეს კი, მე თქვენი სახე დავლანდე,
შევტოკდი გულით დანაფიცარით,
თქვენ ისიც გახსოვთ გრძნობა რომ განდეთ,
მე თქვენ ჯიუტი მზერით გიცანით.
ბედი ნელ-ნელა გვიტეხავს ლუკმებს,
ნეტავი ეს დროც რამ შეამოკლა,
თქვენ ალბათ ფიქრობთ დავქალი უკვე,
ან განშორების ტკივილმა მომკლა.
ვიღაცას წლების სიმრავლე ზარავს,
ზოგჯერ ყმაწვილი
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту
25
- LEQSEBI DA CHANAXATEBI..........27858 подписчиков
- ГЕГУЧАДЗЕЕБИ97 подписчиков
- †ილია მეორე†58146 подписчиков
- PSIQOLOGIA3536 подписчиков
- me QARTVELI var29753 подписчика