მთელი ცხოვრება მას დავეძებდი,
მდუმარე ნატვრას რომ გამიგებდა,
ვის ნათქვამ სიტყვას, ორპირი ქარი,
ღია კარიდან არ წაიღებდა,
ვისაც იმდენად ვეყვარებოდი,
ფეხქვეშ, ცრუ იმედს არ დამიგებდა,
ვინც სიყვარულით ჩამიხუტებდა
და არასოდეს არ გამიშვებდა,
ვინც ჩემს ცხოვრებას ზღაპრად აქცევდა,
ჩემთვის სიგიჟეს ვინც ჩაიდენდა,
ვინც ჩემს თვალებში მზეს დახატავდა,
გულს, უშურველად, ვინც გაიღებდა,
რას ვიფიქრებდი, თუ ჩემს ოცნებას,
ვერცერთი კაცი ვერ ამიხდენდა,
და სიყვარულით სავსე ბილიკზე,
ბედი ხაფანგებს თუ დამიგებდა,
სწორედ ამიტომ, მარტო ვიქნები,
სანამ ეს გული არ გაცივდება,
მე მარტოობას ვუთმობ სიცოცხლეს
და ვიცი, რომ არ გამიჭირდება...