Խմենք կենացը մեր ծնողների, Խմենք ոտնկայս, թող անուշ լինի։ Երեվի վերջին սերունդն ենք կյանքում, Որ ծնողների կենացն է խմում։ Մի նոր, մարդասեր սերունդ եկել, Ծնողների հետ չի ուզում ապրել, Մեզնով ապրում են, մեզ չեն նկատում, Հետամնաց ենք նրանց աչքերում։ Մեր ծնողների կենացը խմենք, Եվ այդ կենացը թող կանգնած խմենք։ Անկախ նրանից նրանք կան, չկան, Եթե հիշում ենք, ուրեմն միշտ կան.