Ա՜խ, այրվում եմ հոգուս խորքում՝
Բոցավառվող թեժ կարոտից,
Ու մոխրանում քո աչքերի
Բոցկլտացող կրակներից...
Քարանում եմ սիրուս ցավից,
Այո,՛ նրա գերին եմ ես,
Տառապում եմ մաշող խանդից,
Այո,՛ նրա ծառան եմ ես,
Բայց ես մարդ եմ ո՛չ քարե սիրտ,
Ոչ էլ պատանդ՝ մարդկանց կողմից...
Իմ արյունն էլ նույն գույնն ունի,
Ինչ որ քոնը՝ կարմիր գույնի,
Բայց համեմատ քո արյան,
Այն երբևէ պաղ չի՛ եղել, չի՛ էլ լինի.........