Մամ ջան, բարև,
Ի՞նչ կա չկա երկինքներում,
Ես մոմ վառեմ,
Դու հյուր արի երազներում։
Թիկն կտամ
Անհաց, անխոս քո շիրիմին,
Ու կաղոթեմ,
Իմ խնկաբույր մայր անմարմին։
Իմ քարահունչ,
Մարմարախոհ խամրած արև,
Ես քո ճյուղին,
Խոնարախորհ կառչած տերև,
Քեզ ի՞նչ պատմեմ,
Տիեզերքի իմ լուռ կենտրոն,
Նույնն է կյանքը,
Տիկնիկներ են, բեմ է՝ թատրոն։
Մամ ջան, Նույնն եմ,
Արքաներին արհամարհած,
Աշխարհի մեջ
Իմ աշխարհը՝ առանձնացրած,
Որպես փարոս՝
Նահատակաց փառքն է ազնիվ,
Մնացածն էլ
Ունայնություն, կյանքի անիվ։