როცა უცხოეთის გზაზე მაცილებდი ,
ნეტა რას ფიქრობდი დედი...
გულში ჩურჩულებდი , ღმერთო დალოცეო
ყველა ემიგრანტის ბედი
თვალი ამარიდე, ცრემლებს მიმალავდი
ჯავრი არ გაყვესო გზაში,
სახლში შებრუნებულს გული ამოგიჯდა,
ცრემლი დაგიგუბდა თვალში .
ვაი სიბერეო , ჯერ არ მომეწიო ,
შვილი ემიგრანტი მყავსო ,
თუკი მეღირსება მისი დაბრუნება,
დარდი აღარაფრის მაქვსო.
წლები გადიოდა , დედა ბერდებოდა
შვილის მოლოდინი კლავდა ,
ღამე ძილის წინ რომ სიზმრად მენატრება
გული ევსებოდა დარდად .
ზარი ტელეფონის სუნთქვას უჩერებდა
ძალას უკვეთავდა მუხლში
შიშით პასუხობდა ხომ მშვიდობააო
მინდა ჩაგიკრაო გულში
დედა მოხუცდაო , არვინ გამიბედოთ
დედა ახალგაზრდა მახოვს ,
შუბლზე ნაოჭები ღარადა გასჩენია
ჩემთან სიშორეს რომ დარდობს
მე კი