Предыдущая публикация
Левая колонка
Последний визит: 21 мар 2017
Фильтр
Երբեմն ես կարծում եմ, որ ամեն ինչ անիմաստ է: Հազարավոր տարիներ դատարկության մեջ պտտվող փոքրիկ երկրագնդի վրա լույս աշխարհ ենք գալիս տանջանքով, մեծանում ենք, պայքարում, հիվանդանում, տառապում, ստիպում տառապել մյուսներին, բղավում ենք, մեռնում և միևնույն ժամանակ աշխարհ են գալիս նոր մարդիկ, որպեսզի կրկնեն այդ անիմաստ կատակերգությունը:
Հետևանքների մասին ոչ ոք նույնիսկ չի պատկերացնում, գոնե երիտասարդ տարիքում, իսկ քանի դեռ ապրում ենք, կարծում ենք, թե դեռ երիտասարդ ենք: Երբ երիտասարդ ենք, կյանքը սուտ է թվում մեզ: Ուրիշներին պատահած դժբախտությունները, աղետները, հանցանքները մեզ թվում են խորթ, ասես գոյություն էլ չեն ունեցել, մեզ վերաբերող ամեն ինչ նույնպես թվում է անցյալում մոռացված մի բան: Կան մարդիկ, որոնք այդպիսին են մնում ամբողջ կյանքի ընթացքում, այսինքն՝ ընդմիշտ երիտասարդ, նրանք դժբախտ մարդիկ են: Մենք ինչ-որ բան պատմում ենք, խոսում կամ ասում բառեր, որոնք ոչ մի նշանակություն չունեն, որովհետև դրանք արտաբերում ենք՝ առաց մտածելու, առանց սահմանափակումների: Բառերը դուրս են թռչում ցանկացած առիթով, երբ մենք հարբած ենք, կատաղած կամ
На этом пока всё
Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту