Փակում եմ աչքերս և խորանում մտքերիս անդնդախոր կիրճերում: Արդեն սովորույթ դարձած լռությունը խոսում է՝ հիշեցնելով լոկ մի պատրանք, որ ամփոփված է հուշերիս ծովում՝ անհագ ծովում: Պատրանք, որից ազատվել չեմ ցանկանում, դեռ հակառակը՝ ավելի ամուր շղթայով եմ ուզում կապվել նրան, որից հետո մեզ բաժանելն անհնարին կլինի: Հազարավոր պատրանքներից իմ սիրելին, որ շարունակությունն է հուշերիս անսահման օվկիանում: Անցյալից վերադարձած հուշեր, որքա՜ն քաղցր եք այժմ ինձ համար, որքա՜ն ցանկալի: Ներկայիս վիճակն է դարձրել կյանքս այսքան տաղտկալի, ավա՜ղ, ոչ մի շունչ չի կարող լինել այստեղ մարդկային: Ապրում եմ անցյալով, շնչում հուշերով՝ լոկ մի հավատով, որ կգա օրն այն երազելի, որ ետ կգա այդքան սպասված երջանկությունն իմ սիրելի: Սա