Бир вактлар уйланган бир одам, ойлар утди, йиллар утди, хотинининг махрини бермади, шу бурчини адо эта олмади.
Бир кун хотини билан келиша олмай колди. Хотини уша замон махкамасига шикоят килиб козининг хузурига борди ва эридан махрини талаб килди. Аёл юзини парда билан тусиб олган эди. Кози аёлга:
- Икки гувох керак, - деди. Аёл:
- Гувохларим бор, улар шу ердалар, - деди. Кози:
- Жуда яхши, юзингизни очинг, кейин хукм чикараман, - деди. Шу ерда булган эри дархол урнидан туриб:
- Бунга хожат йук. Мен завжамнинг махрини беришга суз бераман, оз-оздан булса хам бераман, - деди. Кози:
- Яхши, лекин шу кунгача нега бермаган эдинг, - деб хайрон булди. Эр:
- Билмадим, кози жаноблари. Лекин сиз хозир аёлимнинг юзини очишни буюрганингизда аклимни йигиб олдим. Шу пайтгача хотинимнинг юзини мендан бошка хеч кимса курмаган. Энди хам курмайди, - деди.
Аёл эрининг бу муомаласидан жуда мамнун булди ва:
- Эй кози жаноблари, шохидлар олдида сизга ушбуни айтмокчиман. Мен хам эримдаги махр хаккимдан воз кечдим. Уни тасдиклашингизни сурайман. Мен хаккимни халол этдим, - деди.
Юсуф Товаслийнинг "Хикматлар хазинаси" китобидан


Присоединяйтесь — мы покажем вам много интересного
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Нет комментариев