#БАДР жангида мусулмонлар ғалаба қозонгандан кейин Умайр ибн Ваҳб Сафвон ибн Умайя билан бирга ўтирди.

Унинг ўғли мусулмонлар қўлида асир эди, қалби эса қаттиқ нафратга тўлиб кетганди.
У Сафвонга деди:
«Агар зиммамда қарз бўлмаганида ва ортимда оилам бўлмаганида, албатта Муҳаммадни бориб ўлдирган бўлардим!»
Сафвон унга деди:
«Қарзинг менинг зиммамда, оиланг эса менинг оилам ҳисобланади. Боргин ва Муҳаммадни ўлдир!»
Шу тариқа улар келишиб олдилар. Умайр заҳарланган қиличини олиб, Мадинага йўл олди.
Бироқ Аллоҳ унинг учун бошқа тақдирни ирода қилди…
Уни Умар ибн Хаттоб​رَضِيَ اللهُ عَنْهُ кўриб қолиб:
«Аллоҳга қасам, бу киши фақат ёмон ният билан келган!» — деди ва уни Пайғамбар ﷺ ҳузурига олиб кирди.
Умайр Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида туриб, ўзини ўғлини фидя қилиш учун келганини айтди.
Шунда Пайғамбар ﷺ унга:
«Йўқ, сен мени ўлдириш ниятида келдинг. Сен ва Сафвон Ҳижр ёнида ўтириб бундай-бундай гаплашган эдинглар…» — дедилар.
Шу оннинг ўзида қилич унинг қўлидан тушиб кетди, қалби эса синди.
У:«Гувоҳлик бераманки, Сиз Аллоҳнинг Расулисиз! Аллоҳга қасам, мен билан Сафвон ўртасидаги гапни ҳеч ким билмас эди», — деди.
Сўнг у чин дилдан деди:
«Эй Аллоҳнинг Расули, мен аввал Аллоҳнинг нурини ўчиришга қаттиқ ҳаракат қилган, Унинг динида бўлганларга қаттиқ озор берган одам эдим. Энди менга рухсат беринг, Маккага бориб уларни Исломга даъват қиламан. Агар қабул қилмасалар, уларга аввалги каби қаттиқ муносабатда бўламан.»
Пайғамбар ﷺ унга изн бердилар, ҳатто унинг ўғлини ҳам озод қилиб юбордилар.
Умайр Маккага қайтиб, қўрқмас даъватчига айланди. У Исломга қарши чиққанларга қарши турди ва унинг орқасидан кўп одамлар ҳидоят топди.
Сафвон эса Маккада шундай дер эди:
«Сизларга Бадрни унуттирадиган воқеани башорат қиламан!»
У ҳар куни Умайр ҳақида хабар кутарди. Ниҳоят унга Умайрнинг мусулмон бўлгани ҳақида хабар етди.
Шунда у қасам ичиб:
«Аллоҳга қасам, энди уни ҳеч қачон кўрмайман ва унга ҳеч қандай ёрдам бермайман», — деди.
Макка фатҳи куни келди. Сафвон денгиз томон қочиб, ўзини ҳалок қилишни ўйлади, чунки у Пайғамбар ﷺ уни ўлдиради деб гумон қилган эди.
Бироқ бир вақтлар Пайғамбарни ўлдириш учун чиққан Умайр энди унинг душманини қутқариш учун келди.
У Расулуллоҳ ﷺ ҳузурида:
«Эй Аллоҳнинг Расули, қавмимнинг раҳбари қочиб кетди, у ўзини денгизга ташлаб юборишдан қўрқяпти. Илтимос, унга омонлик беринг», — деди.
Пайғамбар ﷺ унга омонлик бердилар.
Умайр шошилиб Сафвоннинг олдига қайтди. Лекин Сафвон:
«Йўқ, мен Расулуллоҳдан омонлик борлигига ишончим комил бўлмагунча ишонмайман», — деди.
Умайр яна Пайғамбар ﷺ ҳузурига қайтиб борди. Пайғамбар ﷺ унга Маккага кирганларида кийган ридоларини бердилар.
Умайр уни олиб келиб Сафвонга кўрсатди:
«Мана бу Расулуллоҳнинг белгиси. Сизга омонлик берилди.»
Шундан сўнг Сафвон ҳам Умайр билан бирга келди ва кейинчалик Исломни қабул қилди — ҳатто аввал Пайғамбар номини эшитишни истамаган қалб ҳам ҳидоят топди.
Бу — Расулуллоҳ ﷺ қалбларни ўзгартириш қудратининг ёрқин мисолидир