#Бир аёл (хунук қиёфали) аттор дўкони олдида тўхтади.

Аттор уни кўриб, масхара билан тилга кириб деди:
﴿وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ﴾
«Ва вақтики ваҳший ҳайвонлар тўпланганда…»
/Таквир—5оят /
Аёл эса хотиржам, лекин ўткир жавоб қайтарди:
﴿وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِيَ خَلْقَهُ﴾
«У Бизга мисол келтирди-ю, ўз яратилишини унутди…»
/Ясин—78оят /
Шундай қилиб "ўқ" отган одамнинг ўзига қайтиб тегди ва масхара қилиш сўзларининг ўрнини балоғат эгаллади.
Ҳажжож минбарида бир бор ҳақоратли ёзув пайдо бўлди:
قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ
(«Куфринг билан ҳузурлан, сен дўзах аҳлидансан»)
У буни кўрганда ғазабланмади ва ўчиртиришни ҳам буюрмади. Аксинча, дарҳол унинг остига ёзди:
﴿قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ﴾
«Айт: ғазабингиз билан ўлинглар! Албатта, Аллоҳ диллардаги нарсани билувчидир».
/Оли Имрон—119 оят /
Жавоб — қиличга муҳтож эмас эди… сўзнинг ўзи етарли бўлди.
Ривоят қилинадики, бир киши уй эгасидан ижара ҳақини талаб қилади, лекин у уйнинг шифтлари титраб, ғижирлаб турганидан шикоят қилади. Уй эгаси эса хотиржам жавоб беради:
— Қўрқма, бу шифт Аллоҳдан қўрққанидан тасбеҳ айтаяпти!
Ижарачи эса дарҳол деди:
— Ҳа, лекин мен қўрқаман — агар у қаттиқ ибодатга киришиб кетиб, менинг бошим устида сажда қилиб юбормасмикан?!
Шу тарзда арабларнинг нодир ҳикоялари: ҳозиржавоб ақл, ялтироқ тил ва фақат ўзидан бошланган кишига қайтиб тегадиган майин, лекин ўткир ҳазил билан машҳур бўлган.