#МУРОБИТЛАР давлати даврида жамиятдаги қадриятлар шундай эдики, аёллар ҳатто майда жиҳатлар орқали ҳам мардлик ва жасорат мезонларини ўлчар эдилар.

Агар бир аёл қўшнисининг эри қиличида занг ёки дастасида кир кўрса, уни масхара қилар эди. Чунки бу ҳолат жангга бепарволик ва фаолиятсизлик белгиси сифатида қабул қилинган.
Худди шунингдек, агар эркакнинг оти озиб кетган, парваришсиз ёки ифлос ҳолда бўлса, бу ҳам айб саналган.
Бир аёл бошқасини ранжитиш учун:
«Сизнинг отингизнинг ёли чанг босган, у парвариш қилинмаган», деб айтган.
Аёллар ўз эрлари билан фахрланар ва шундай дер эдилар:
«Фалон йилдан бери ундан фақат қиличи ва зирҳининг темир ҳиди келади».
Бу гап эрнинг доимий равишда жангга тайёр, фидойи ва жасур эканини ифода этар эди.
Аксинча, агар йигитдан хушбўй атирлар, мойлар ва безаниш ҳиди келиб турса, аёллар уни муносиб деб билмас эдилар. Улар бундай йигитни оила қуришга нолойиқ, деб ҳисоблашар эди.
Шунингдек, аёллар шундай қарашга эга эдилар:
«Жанг майдони чангига ботмаган оёқ эгаси никоҳга муносиб эмас».
Намоз ўқимайдиган, илм олмайдиган ва уламолар суҳбатида бўлмайдиган йигитни эса қизлар умуман қабул қилмас эдилар. Ундай инсонни улар фарзандларига ота бўлишга нолойиқ деб билиб, фақат хўжалик ишларига ярайдиган хизматкор сифатида кўрар эдилар.
Хулоса қилиб айтганда, ўша даврда аёллар жамиятда эркакларнинг мард, масъулиятли ва диний етук бўлишига кучли таъсир ўтказган муҳим омил бўлган.