1848.

ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
______________________
وَعَنْهَا قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ أحَبَّ لِقاءَ اللَّهِ أحبَّ اللَّه لِقَاءَهُ، وَمنْ كَرِهَ لِقاءَ اللَّه كَرِهَ اللَّه لِقَاءَهُ»، فَقُلْتُ: يَا رسُولَ اللَّه، أكَرَاهِيَةُ الموْتِ؟ فَكُلُّنَا نَكْرَهُ الموْتَ، قَالَ: «لَيْس كَذَلِكَ، وَلَكِنَّ الْمُؤمِنَ إذَا بُشِّر بِرَحْمَةِ اللَّه وَرِضْوانِهِ وَجنَّتِهِ أحَبَّ لِقَاءَ اللَّه، فَأَحَبَّ اللَّه لِقَاءَهُ، وإنَّ الْكَافِرَ إذَا بُشِّرَ بعَذابِ اللَّه وَسَخَطِهِ، كَرِهَ لِقَاءَ اللَّه، وَكَرِهَ اللَّه لِقَاءَهُ». رواه مسلم.
Оиша розияллоҳу анҳодан ривоят қилинади:
"Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:
"Ким Аллоҳга йўлиқишни яхши кўрса, Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни яхши кўради. Ким Аллоҳга йўлиқишни ёмон кўрса, Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни ёмон кўради», деганларида, мен: «Эй Аллоҳнинг Расули! (Аллоҳга йўлиқиш деганда биз ўлимни тушунамиз) Биз барчамиз ўлимни ёмон кўрамиз. (Энди ўша ўлимни ёмон кўришимиз Аллоҳга йўлиқишни ёмон кўришни англатадими?)» десам, у зот: «Ундай эмас, чунки мўмин кишига қачон Аллоҳнинг раҳмати, розилиги ва жаннатини башорат этилса, у киши Аллоҳга йўлиқишни ҳамда Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни яхши кўради. Кофир кимсага Аллоҳнинг азоби ва ғазабининг хабари берилса, Аллоҳга йўлиқишни, ҳамда Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни ёмон кўради», дедилар".
Имом Муслим ривоятлари
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
□□□_________________________
1849. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وَعَنْ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ صَفِيَّةَ بنْتِ حُيَيٍّ رَضِيَ اللَّه عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ النَّبيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ مُعْتَكِفا، فَأَتَيْتُهُ أزُورُهُ لَيْلاً، فَحَدَّثْتُهُ ثُمَّ قُمْتُ لأنْقَلِب، فَقَامَ مَعِي لِيَقْلِبَني، فَمَرَّ رَجُلان مِنَ الأنْصارِ رضي اللَّه عَنْهُما، فَلمَّا رَأيَا النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ أسْرعَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «عَلَى رِسْلُكُمَا إنَّهَا صَفِيَّةُ بنتُ حُيَيٍّ» فَقالاَ: سُبْحَانَ اللَّه يَا رسُولَ اللَّه، فَقَالَ: «إنَّ الشَّيْطَانَ يَجْرِي مِنْ ابْنِ آدَمَ مَجْرَى الدَّمِ، وَإنِّي خَشِيتُ أنْ يَقذِفَ في قُلُوبِكُمَا شَرًّا أوْ قَالَ: شَيْئا». مُتَّفَقٌ عَلَيهِ.
Уммул мўъминин Софийя бинти Ҳуяй розияллоҳу анҳодан ривоят қилинади:
«Набий ﷺ эътикофда ўтирган эдилар. Кечаси у зотни зиёрат қилишга келдим ва у зот билан гаплашдим. Кейин туриб, ортимга қайтдим. У зот мени кузатиб қўйиш учун мен билан бирга турдилар. Шу пайт ансорлар розияллоҳу анҳумодан икки киши ўтиб қолди. Улар Набий ﷺ ни кўриб, тезлаб кетишди. Шунда Набий ﷺ : «Шошманглар, ахир бу Сафийя бинт Ҳуяй!» дедилар. Улар: «Субҳаналлоҳ, эй Аллоҳнинг Расули!..» дейишди. У зот: «Шайтон инсоннинг қонюрар жойида юради. Мен қалбларингизга шайтон бирор ёмонлик [ёки нарса] солиб қўйишидан қўрқдим», дедилар».
Муттафақун алайҳ
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
□□□_________________________
1850. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وَعَنْ أبي الفَضْل العبَّاسِ بنِ عَبْدِ الْمُطَّلِب رضي اللَّه عَنْهُ قَالَ: شَهِدْتُ مَعَ رسُولِ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ حُنَين فَلَزمْتُ أنَا وَأبُو سُفْيَانَ بنُ الحارِثِ بنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ رَسُولِ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ لَمْ نفَارِقْهُ، ورَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ علَى بغْلَةٍ لَهُ بَيْضَاءَ. فَلَمَّا الْتَقَى الْمُسْلِمُونَ وَالْمُشْركُونَ وَلَّى الْمُسْلِمُونَ مُدْبِرِينَ، فَطَفِقَ رسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ، يَرْكُضُ بَغْلَتَهُ قِبل الْكُفَّارِ، وأنَا آخِذٌ بِلِجَامِ بَغْلَةِ رَسُولِ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ أَكُفُّهَا إرادَةَ أنْ لا تُسْرِعَ، وأبو سُفْيانَ آخِذٌ بِركَابِ رَسُولِ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «أيْ عبَّاسُ نادِ أصْحَابَ السَّمُرةِ»، قَالَ العبَّاسُ، وَكَانَ رَجُلاً صَيِّتا: فَقُلْتُ بِأعْلَى صَوْتِي: أيْن أصْحابُ السَّمُرَةِ، فَو اللَّه لَكَأنَّ عَطْفَتَهُمْ حِينَ سَمِعُوا صَوْتِي عَطْفَةَ الْبقَرِ عَلَى أوْلادِهَا، فَقَالُوا: يالَبَّيْكَ يَالَبَّيْكَ، فَاقْتَتَلُوا هُمْ والْكُفَارُ، والدَّعْوةُ في الأنْصَارِ يقُولُونَ: يَا مَعْشَرَ الأنْصارِ، يا مَعْشَر الأنْصَار، ثُمَّ قَصُرَتِ الدَّعْوةُ عَلَى بنِي الْحَارِثِ بن الْخزْرَج. فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ علَى بَغْلَتِهِ كَالْمُتَطَاوِل علَيْهَا إلَى قِتَالِهمْ فَقَال: «هَذَا حِينَ حَمِيَ الْوَطِيسُ» ثُمَّ أخَذَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ حصياتٍ، فَرَمَى بِهِنَّ وَجُوه الْكُفَّارِ، ثُمَّ قَال: «انْهَزَمُوا وَرَبِّ مُحَمَّدٍ» فَذَهَبْتُ أنْظُرُ فَإذَا الْقِتَالُ عَلَى هَيْئَتِهِ فِيما أرَى، فَواللَّه ما هُو إلاَّ أنْ رمَاهُمْ بِحَصَيَاتِهِ، فَمَازِلْتُ أرَى حدَّهُمْ كَليلاً، وأمْرَهُمْ مُدْبِرا. رواه مسلم.
«الوَطِيسُ» التَّنُّورُ. ومَعْنَاهُ: اشْتَدَّتِ الْحرْبُ. وَقَوْلُهُ: «حدَّهُمْ» هُوَ بِالحاءِ الْمُهْمَلَةِ أي: بأسَهُمْ.
Абулфазл Аббос ибн Абдулмутталиб розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
Ҳунайн куни мен Расулуллоҳ ﷺ билан бирга эдим. Абу Суфён ибн Ҳорис ибн Абдулмутталиб ва мен икковимиз Расулуллоҳ ﷺ дан ажрамай бирга юрдик. У зот эса оқ хачирларида эдилар. Мусулмонлар билан мушриклар тўқнашганда, мусулмонлар орқага чекина бошлашди. Расулуллоҳ ﷺ эса хачирларини душман томонга югуртира бошладилар. Мен тезлаб кетмаслиги учун у зотнинг хачирлари жиловидан ушлаб турардим. Абу Суфён эса узангидан ушлаб турар эди. Расулуллоҳ ﷺ : «Эй Аббос! Самура асҳобларини (яъни Ҳудайбия воқеасида Самура дарахти остида байъат қилган саҳобаларни) чақир», дедилар.
Ибн Аббос овози баланд киши эди. У киши баланд овозда: «Самура дарахти остида байъат қилганлар қаерда?» десам, Аллоҳ номига қасамки, улар бу сўзни эшитган пайтларида худди мол болалари овозини эшитганда бурилгани каби бурилиб, Расулуллоҳ ﷺ тарафларига лаббай, лаббай деб кела бошлаб, кофирлар билан уруша бошладилар. Ансорийларнинг чақириғи эса, эй Ансорийлар жамоаси, эй Ансорийлар жамоаси, тарзида эди. Урушга чорлаш чақириғи охири Ҳорис ибн Хазраж қабиласига келиб тўхтади. Расулуллоҳ ﷺ хачирлари устида туриб, уруш бўлаётган томонга чўзилиб қараган ҳолда: «Мана уруш энг қизғин паллага кирди», дедилар. Кейин бир нечта майда тошларни олиб кофирлар юзига отдилар. Ва: «Муҳаммаднинг Раббиси номига қасамки, у кофирлар енгилишди», дедилар. Бориб, уруш бўлаётган томонга қарасам,у аввалги ҳолатидек давом этаётган эди. Аллоҳ номига қасамки, Расулуллоҳ ﷺ майда тошларни отишлари билан, у душманнинг тиғи ўтмас ва ишлари орқага кета бошлади.
Имом Муслим ривоятлари
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
□□□________________________
1851. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وعَنْ أبي هُريْرَةَ رضي الله عنْهُ قَالَ: قَالَ رسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «أيُّهَا النَّاسُ إنَّ اللَّه طيِّبٌ لا يقْبلُ إلاَّ طيِّبا، وَإنَّ اللَّه أمَر المُؤمِنِينَ بِمَا أمَر بِهِ المُرْسلِينَ، فَقَال تَعَالى: {يَا أيُّها الرُّسْلُ كُلُوا مِنَ الطَّيِّباتِ واعملوا صَالحا} وَقَال تَعالَى: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمنُوا كُلُوا مِنَ طَيِّبَات مَا رزَقْنَاكُمْ} ثُمَّ ذَكَرَ «الرَّجُلَ يُطِيلُ السَّفَر أشْعَثَ أغْبر يمُدُّ يدَيْهِ إلَى السَّمَاءِ: يَا ربِّ يَا رَبِّ، وَمَطْعَمُهُ حَرامٌ، ومَشْرَبُه حرَامٌ، ومَلْبسُهُ حرامٌ، وغُذِيَ بِالْحَرامِ، فَأَنَّى يُسْتَجابُ لِذَلِكَ؟». رواه مسلم.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Эй инсонлар, албатта Аллоҳ таоло покдир. Ва пок нарсаларнигина қабул қилади. Албатта Аллоҳ таоло пайғамбарларига нимани буюрса, мўминларга ҳам ўша нарсани буюрди. Аллоҳ таоло: «(Юборган барча пайғамбарларимизга шундай дедик): Эй пайғамбарлар, ҳалол-пок таомлардан енглар ва яхши амаллар қилинглар», бошқа оятда «Эй мўминлар, сизларга ризқ қилиб берганимиз – покиза нарсалардан енглар», деб айтган,- дедилар. Кейин яна кишини зикр қилдилар, у узоқ сафарларга чиқиб, сочи тўзиган, юзлари тупроқ, қўлини осмонга кўтариб: «Эй Роббим, эй Роббим», дейди. Ваҳоланки унинг овқати ҳаром, ичимлиги ҳаром ва кийими ҳаром бўлиб, ҳаромдан озуқаланади‑да қандоқ қилиб бу одамнинг дуоси қабул бўлсин?!» дедилар.
Имом Муслим ривоятлари
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
============□□□□□□===========
1839. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وَعَنْهُ رضي اللَّه عنْهُ: {كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أخْرِجَتْ لِلنَّاسِ} قَالَ: خَيْرُ النَّاسِ لِلنَّاسِ يَأْتُونَ بِهِمْ في السَّلاسِل في أعْنَاقِهمْ حَتَّى يَدْخُلُوا في الإسْلامِ.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
📖 «Сиз одамлар учун чиқарилган энг яхши уммат бўлдингиз». Одамлар учун одамларнинг энг яхшиси бўлдингиз. Уларнинг бўйинларида занжири билан олиб келасиз. Ниҳоят, Исломга кирадилар».
Изоҳ: Ҳатто бўйнига занжир солинган, яъни асир бўлганлари ҳам сизлар туфайли мусулмон бўладилар, дейилмоқчи.
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
□□□□□□□_______________
1840. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وَعَنْهُ عَن النَّبيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَال: «عَجبَ اللَّه عَزَّ وَجَلَّ مِنْ قَوْمٍ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ في السَّلاسِلِ». رواهُما البُخاري. معناها يؤسرون ويقيدون ثم يسلمون فيدخلون الجنة.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
"Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Жаннатга занжирбанд кирадиган қавмдан Аллоҳ ажабланди», дедилар».
Икковини Имом Бухорий ривоят қилдилар.
Изоҳ:
«Жаннатга занжирбанд кирадиган қавм» деганда кофирларнинг қўлига асир тушиб қолиб, ҳалок бўлган мусулмонлар ёки Бадр жангида кофир ҳолида асир тушиб, занжирбанд бўлган, кейин Исломга, яъни жаннатга кирганлар назарда тутилган.
«Ажабланиш» феъли Аллоҳ таолога нисбатан ишлатилганда ҳайратда қолиш эмас, қизиқ санаб, хушнуд бўлиш маъноси тушунилади. Бунда Аллоҳ таолонинг Ўзига хос бир сифатини ифодалашда инсонларга тушунтириш, уларнинг зеҳнларига яқин келтириш учун «ажабланиш» сўзи ишлатилган бўлади.
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
□□□□□____________________
1841. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وَعنْهُ عَنِ النَّبيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «أَحَبُّ الْبِلاَدِ إلى اللَّه مَساجِدُهَا، وأبَغضُ الْبِلاَدِ إلى اللَّه أسواقُهَا». روَاهُ مُسلم.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
"Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам:
«Аллоҳга энг маҳбуб юртлар масжидлардир. Аллоҳнинг энг кўп ғазабига учраган юртлар бозорлардир», дедилар».
Имом Муслим ривоятлари
Фойда:
Чунки масжидларда қалблар таскин топувчи ва Аллоҳнинг розилигига элтувчи зикрлар, намоз ҳамда Қуръон тиловати каби амаллар бўлади.
Бозорларда эса Аллоҳни зикридан ғафлат, алдов, ёлғон, фириб ва ёлғон қасам каби шайтоннинг буйруқлари амалга оширилади.
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами
□□□□□__________________
1842. ГЎЗАЛ МАЪНОЛИ ҲАДИСЛАР
وَعَنْ سَلْمَانَ الْفَارِسيِّ رضي اللَّه عَنْهُ منْ قَولِهِ قَال: «لاَ تَكُونَنَّ إن اسْتَطعْتَ أوَّلَ مَنْ يَدْخُلُ السُّوقَ، وَلا آخِرَ مَنْ يَخْرُجُ مِنْهَا، فَإنَّهَا مَعْرَكَةُ الشَّيْطَانِ، وَبهَا ينْصُبُ رَايَتَهُ. رواهُ مسلم هكذا.
ورَوَاهُ البرْقَانِي في صحيحه عَنْ سَلْمَانَ قَالَ: قَالَ رسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «لا تَكُنْ أوَّلَ مَنْ يَدْخُلُ السُّوقَ، وَلا آخِرَ منْ يخْرُجُ مِنْهَا، فِيهَا بَاضَ الشَّيْطَانُ وَفَرَّخَ».
Салмон Форсий розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:
"Бу киши: «Агар қодир бўлсанг, асло бозорга аввалгиларидан бўлиб кирувчи ва охиргиларидан бўлиб чиқувчи кимса бўлма. Чунки бозор шайтоннинг жанг маъракасидир. У бозорга байроғини ўрнатади», дедилар.
Имом Муслим ривоятлари
Имом Барқоний Саҳиҳларида Салмондан қилган ривоятларида, Расулуллоҳ ﷺ : «Сен бозорга аввалгилардан бўлиб кирувчи ва охиргилардан бўлиб чиқувчи кимса бўлма! Чунки шайтон бозорга тухум қўйиб ўша ерда жўжа очади», дедилар.
Фойда:
«Шайтон бозорга тухум қўйиб ўша ерда жўжа очади», деган сўз киноя бўлиб, бозорлар аслида гуноҳ, фисқу-фужур ва алдовлар маконидир. Шайтон мана шундай разолатга буюриб, васваса қилади. Ҳамда ана шундай ёмон ишларни болалатиб юборади.
«САҲИҲ ҲАДИС»лар тӯплами