ნამდვილი სიყვარული ალბათ ნიჭია..

რომელიც მხოლოდ რჩეულთა ხვედრია.. რომელიც წმინდა, ამაღლებული, უმანკო, ნაზი და სათუთია.. იცით რა ბედნიერებაა იმის გაცნობიერება რომ შენ გაქვს ნიჭი.. ნიჭი გიყვარდეს.. ნიჭი გენატრებოდეს.. მისი არსებობაც კი რომ ბედნიერებას განიჭებდეს... მისი სიხარულით რომ ხარობდე და მისი ტკივილი რომ გტკიოდეს.. როცა გრძნობა იბადება გულში მთელს შენს ცხოვრებას, ფიქრებს, აზრებს იპყრობს... მთელი ცხოვრება მხოლოდ შენს საყვარელ ადამიანს უკავშირდება... ყველაფრის ხალისი გემატება... და ბოლოს სისულელეა ამისი ახსნა იმიტომ, რომ ჩვენამდე ბრძენებმაც ვერ ახსნეს რა არის სიყვარული... წმინდა მამები კი სულ რამდენიმე სიტყვით გვიხსნიდნენ, რომ თვით უფალი არს სიყვარული...მიყვარხარ უფალო სულით ხორცამდის...მიყვარხარ...