Атанын акыркы каты

1-бөлүм:
Акыркы дем
Шаардын четиндеги заңгыраган хан сарайдын ичинде өлүмдөй жымжырттык өкүм сүрүп жатты. Бул үйдүн дубалдары кымбат баалуу италиялык мрамордон тургузулуп, терезелерине жибек пардалар илингени менен, ичинде жылуулук жок эле. Экинчи кабаттагы кең бөлмөдө, медициналык аппараттардын бир калыптагы "пип-пип" эткен добушу гана угулат.
Төшөктө Султан карыя жатты. Ал бир кезде бүтүндөй бир аймакты титиреткен, сөзү октой тийген, кадыр-барктуу адам эле. Бирок азыр анын жүзү кубарып, деми кыстыгып, өмүрүнүн акыркы мүнөттөрүн санап жаткан кези. Анын жанында үч уулу турат. Бирок алардын жүзүнөн атасына болгон күйүттү эмес, тезирээк бүтсө экен деген чыдамсыздыкты жана бири-бирине болгон шектенүүнү көрүүгө боло турган эле. Султан карыянын жубайы эрте каза болуп, балдарын жалгыз чоңойткон болчу.
Бир туугандардын жүзү
Төрдө Алмаз турат. Ал тун уулу, шаардагы ири курулуш компанияларынын кожоюну. Ал улам-улам саатын карап, маанилүү келишимге кечигип жаткандай тынчсызданат. Анын оюнда атасынын банктагы эсептери жана курулуп бүтө элек объектилери.
Анын жанында Бекзат. Ортончу уул, мамлекеттик кызматта иштеген, ар бир кадамын эсептеген куу адам. Ал атасынын чет өлкөдөгү мүлктөрү кимге калат болду экен деп, ичинен нотариустун тизмесин түзүп жатты. Бекзат агасы Алмазды көзүнүн кыйыгы менен карап, "атамдын эң чоң байлыгын бул алып койбосо экен" деп кооптонот.
Ал эми босогого жакын жерде кенже уулу Улан турат. Ал жөнөкөй мугалим. Анын көздөрү жашка толгон. Улан гана атасынын байлыгын эмес, анын жанында калууну, акыркы жолу үнүн угууну каалап жатты. Ал агаларынын таш боордугуна ичи ачышып, бирок эч нерсе дей албай, атасынын колун кармап отурду.
Султан карыя көзүн араң ачып, балдарын карады. Анын көз карашында баарын түшүнгөн, өкүнгөн жана акыркы бир айласы калган адамдын белгиси бар эле. Ал Алмаз менен Бекзаттын көздөрүнөн ач көздүктү көрдү. Анан Уландын колун алсыз кысты.
— Балдарым... — деди Султандын үнү араң чыгып. — Мен силерге... баарын бердим. Бирок силерге... эң негизгини бере албаптырмын. Менин өлүмүмдөн кийин... нотариус келет. Керээзимди... так аткарышсын. Бири-бириңер менен... согушпагыла...
Султандын деми үзүлүп, аппараттын добушу узун созулуп барып токтоду. Бөлмөгө суук бир жымжырттык толду. Алмаз дароо телефонго жабышты, Бекзат нотариуска чала баштады. Улан гана атасынын муздап бара жаткан колун бетине басып, өксүп ыйлап жатты.
Арадан үч күн өтүп, Султанды жерге беришти. Жаназа бүтөрү менен, Алмаздын кеңсесине нотариус келип, мөөр басылган кара папканы ачты.
— Султан мырзанын керээзи боюнча:
1. Тун уулу Алмазга шаардагы бардык соода борборлору жана курулуш компаниясынын 60 пайыз акциясы берилет.
2. Ортончу уулу Бекзатка чет өлкөдөгү эки вилла жана банктык эсептеги бардык накталай акчалар берилет.
Алмаз менен Бекзат бири-бирин жеңүүчүдөй карап, жылмайып коюшту. Алар үчүн баары чечилгендей эле. Нотариус сөзүн улантты:
3. Кенже уулу Уланга атасынын эски китепканасы, апасынан калган кичинекей жер тилкеси жана... — Нотариус бир аз токтоп калды. — Мына бул темир сандык жана мөөр басылган кат берилет.
Бөлмөдө каткырык жаңырды.
— Сандык? — Алмаз күлүп жиберди. Атам байкуштун акыркы күндөрү мээси айланып калган окшойт. Улан, сага атам эски темир-тезегин бериптир. Мейли, аны менен мектепте балдарга "тарых" деп сабак өтөрсүң!
Улан унчуккан жок. Ал үстөлдүн үстүндө турган, дат баскан, эски темир сандыкты жана калың конвертти карап, атасынын бул белегинде бир чоң сыр бар экенин жүрөгү менен сезип жатты.
1-бөлүмдүн аягы.
Уландысы бар.
Лайк баса кетиниздер❤️👍.