Чанқоғини қондириш учун булоқ бошига келган буғу сув ичаркан, кўзи ўз аксига тушди-ю, тарвақайлаб ўсган бақувват ва чиройли шохларига махлиё бўлиб қолди;

нозик оёқаридан эса кўнгли тўлмади. Буғу шуни ўйлаб тураркан, иттифқо, шер пайдо бўлди ва уни қува кетди. Буғу жон холатда қочиб, бир зумда анча илгарилаб кетди. Кенг яйловда илдамлаб олган буғу омонда эди, тўқайга кирганида, шохи дарахт бутоқларига ўралашди-ю, шернинг чангалига тушиб қолди. Куни битганини англаган жонивор алам билан сўзлади: Бадбахтлигим шуки, ишонмаганим қутқаргани холда, ишонганим бошимга етди . . . ! ! !
Алқисса, кўпинча оғир дамларда ишонмаган дўстларимиз кутқариши, ишонганларимиз балога гирифтор қилиши мумкин . . . !