Sensizlik...

Bu qanday azob,qanday og'riqki menga bunchlar tinmasdan azob beradi.Sensizlikni seni ko'magan ilk daqiqamdan xis qila boshlayman."Mensiz yashay olasiz" degan gaplaring rost!Yashay olaman,lekin yuragim xar onda sensizlikni eslatib menga tinchlik bermaydi.Xuddi u bo'zimga keladi-yu,chiqib ketayotganday kuchli zarb bilan xapqirib ura boshlaydi...Sensiz xuddi ko'cham to'la tikonday,o'sha tikonlarni xar kuni bisib azob ila yana bir kunimni boshlagandekman.Go'yoki zulmatdan o'z gulimni axtaraman,lekin xar gal gulimga qo'limni cho'zganimda tikoni sanchilib menga azob bera boshlaydi.Tunlarim esa uyqusiz,chunki sensizlik menga taskin bermaydi.SHunday bir sokin orombaxsh bir tun menga go'yoki shovqinday tuyuladi.Negaki qlbim va yuragim xar soniyada sening isming ila jaranglab bong urib turmoqda...Mayli ba'zida o'zimga xam bo'sunmas jismim bu foniy dunyoda sensiz yashab o'tsin,ammo o'-xayollarim,qalbim faqat sen bilan so'ngi nafasimga qadar qoladi.Va qalbim xech qachon seni orzu qilishdan to'ztamaydi...Sog'indim....