"Buni taqdir deydilar"

Poyezdga yetolmagach yigit
yugurishdan töxtadi. "Jin ursin
ösha svetaforni,- hayolidan
ötkazardi u,- ertaroq
harakatlanish kerak edi.
Qayerdanam ösha betayinning
mashinasiga ötirdim!" U asabi
tarang holda ortga ögirildi. Shu
vaqtda xuddi özi kabi poyezd
ortidan afsuslanish bilan qarab
qolgan qizga közi tushdi. Qizning
uzun sochlarini shamol öynab,
xafaqon yuzlariga tushirarkan,
yigit undan közlarini uzolmay
qoldi. Haqiqatda, qarshisida
judayam sohibjamol 21-22
yoshlar atrofidagi qiz turardi. Qiz
ham yurishdan töxtadi. Uning
shaxlo közlari anchagina
olislab ketgan poyezdga
termulgan köyi yig'lab
yuborishga tayyor turardi. Yigitga
qizning bu holati judayam g'alati,
özgacha jozibali tuyulardi. Ayni
damda yigit poezdni unutib ham
yuborgandi. "Yaxshiyam shu
svetafor bor ekan", - tabassum
qildi u. Qiz ham taqdirga tan
berdi shekilli, yigit tomonga
qaradi.
- Salom, -dedi yigit.
- ...
- Poezdda ketadigan odam
bunday ertaroq harakat qilishi
kerakda.
- Sizga öxshabmi,- kuldi qiz.
- Yöq, men poezddan sizni körib
tushib qoldim.
Qiz javob bermay vokzal ichi
tomon yöl oldi. Yigit unga yetib
oldi va gapirishda davom etdi:
- Bu shaharda hamma shoshadi,
xatto poezdlar ham.
- Sizchi?
- Menmi? Shoshib qayerga ham
borardim. Taqdirimda nima
yozilgan bölsa shu. Kechirasiz, siz
taqdirga ishonasizmi?
- Yöq.
- Bekor qilasiz.
Qiz kassaga borib keyingi poezd
qachon bölishini söradi. 8
soatdan keyin degan javobni
eshitgach, juda xafa böldi. Yigitni
esa ushbu javob mutlaqo
xursand qilib yuborgandi. Chunki
bu gözal qiz tobora uni maftun
qilib borardi.
(davomi komentda)
#новости