@SanSiz@

Кунларнинг бирида бегона телефон рақамидан қўнғироқ бўлди. Гўшакни кўтарганимида нариги тарфдан:
- Дада, мен сизни қаттиқ соғиндим, жуда қаттиқ соғиндим, тезроқ келсангизчи. Дада! - деган кичкина қиз боланинг умидли, маҳзун овози эшитилди. Беиҳтиёр кулимсирадим
- Қизалоқ, адашдинг, рақамни хато терган кўринасан- деб телфонни ўчирдим. Тўрт яшар ўғлим бор. Ҳаёлимга фарзандим келди. Бу қизча ҳам миллионлаб шунақа ширинтойларнинг биридирда
деб қўйдим... .
Аммо кутилмаганда яна ўша рақамдан қайта қўнғироқ бўлди. Эртасига ҳам ўша рақамдан қўнғироқ бўлайверди, ўша қизча хазин овозда мени йўқлайверди. Хар сафар:
- Дада, қачон келасиз? Сизни қаттиқ соғиниб кетдим!
Яна ва яна ўша сўзлар янграрди. Ҳар сафар телефон ўчирилгач яна қайта қўнғироқ бўлаверди, мен
қўнғироқни ўчириб қўявердим. Шу ҳол қатай-қайта такрорланаверди. Охири телефонни кўтариб
суҳбатлашишга мажбур бўлдим.
- Дада, мен сизни қаттиқ соғиндим!... Мен жуда қаттиқ қийналиб кетдим... - Дада! Қай даражада сизни соғинанлигимни биласизми! Онамнинг айтишича бу сизнинг янги рақамингиз экан. Адашишим мумкин эмас. Онам сизни пул топиш учун ишлгани кетган деди. Дада, бизни боқаман деб қийналиб, ишлаб юрганингизни биламан. Агар кўргани келиш учун имконингиз бўлмаётган бўлса, хеч бўлмаса телефонда суҳбатлашиб, эркалаб қўйинг! Ғойибона бўлсада, бетимдан, кўзимдан, қулоғимдан ўпиб эркалаб қўйинг!
Меҳрим жўшиб кетди. Беихтиёр қизчани, кўзидан, қулоғидан ғойибона ўпиб эркалаб қўйдим,
“эркатойим” дедим, “қизалоғим”, дедим.
- Раҳмат!... Дадажон!... Жуда ҳам хурсандман! ... Жуда ҳам бахтлиман! ...
Узилиб-узилиб айтилган сўзлардан сўнг алоқа узилди. Бир соатлар ўтар – ўтмас ўша рақамдан қайта қўнғироқ бўлди. Бу сафар овоз соҳиби кичкина қиз эмас, балки боланинг онаси эди:
- Жаноб, Сиздан узр сўрайман. Кечадан бери сизни бироз қийнаб қўйдик. Шу сабабли сиздан кечирим сўрамоқчи бўлиб қўнғироқ қилаётган эдим. Қизалоғим анча вақтдан буён бетоб эди. Оққон касаллигига дучор бўлган. Дадаси яқинда автохалокат натижасида вафот этди. Машъум хабарни қизалоғимга айтишга журъат қилаолмадим. Ўтган даврда унинг ёлғиз овунчоғи дадаси эди... Дадаси уни қаттиқ яхши кўрарди... Уни эркалаб, ширин сўзлар айтиб дарддан қийналган вақтида унга далда бўлиб келган... Дадаси вафот этгандан кейин у қаттиқ азоб ичида қолди... Охири қизимнинг қийинчиикдарига, зорланишларига чидай олмай телефондан сонларни таваккал ёзиб дадасининг янги рақами эканлигини айтгандим. Аммо ёлғоним сабаб бўлиб бошқа кишиларни безовта бўлишини ўйламаган эканман...
Нариги томондан аёлнинг ичи тўлиб, ўксиб-ўксиб йиғлаётгани билиниб турарди. Ушбу гапларни базўр қийналиб гапираётганди. Шунда “Қизингиз хозир яхшими?”, деб сўрадим. Аёл эса йиғисини яширишга уриниб, бироз сукутдан сўнг:
- У кетди, мени ёлғиз ташлаб кетди, қизалоғим дадасининг олдига кетди. Сиз уни эркалаб қўйганингиздан кейин “дадаси”ни овози эшитилган телефон гўшагини қаттиқ қучоқлаб, юзида табассум билан омонатини топширди..!!!
Юрагим эзилиб кетди, нима дейишимни билмай қолдим...