— Қиш… Поклик фасли!

Лекин мен учун қандайдир зерикарли. Балки бу менинг кайфиятимга ҳамоҳангдир. Қиш бўлгандан кейин гупиллаб-гупиллаб лайлак қор ёғса-да! Жудаям соғиндим қорни… Наинки мен, бутун борлиқ қорни соғинган.
Қор ҳақида ўйлайман-у ўша ўйларим орасида сен пайдо бўласан. Юзимда майин жилмайиш зоҳир бўлади-ю, хаёл уммонига шўнғийман. Сен билан биргаликда қорбўрон ўйнаганимиз, Қорбобо ясаганимиз ёдимга тушади… Бугун эса сенсизман. Юрагим ҳам бўм-бўш. Лекин ҳали ҳам хаёлимда сен! Ҳаётим сенсиз ўтаётгани учун қишнинг оппоқ, беғубор кунлари-да менга татимайди, бари менга зерикарли кўринаверади, кўринаверади…