@SanSiz@

Бугунги гап.
Ҳаётимдаги энг бахтли кун!
Бугун онам шифохонадан даволаниб уйга қайтдилар. Кўзларини даволатдилар.
Олиб келиш учун кетаётганимда йўл тиқин, машина кўп, жуда секин юришга мажбур бўлдим.
Рулда бўлишимга қарамай бир оз жилиб, бир оз тураётганим учун у ёқ буёққа қарашга ҳам улгурардим. Йўл четида гул сотаётган гулчиларга кўзим тушди.
Кимдир бир гулдасатани танлаб кўряпти. Ўйлаб қолдим.
Ёшим элликка киряптию, бирор марта гул даста ҳарид қилмадим, бировга гул совға қилмабман.
(Масжидимиз учун сотиб олган тувакдаги гулларни ҳисобга олмаганда албатта.)
Онамни шифохонадан олиб чиққанда қўлларига гул берсамчи диган фикр ҳаёлимга келди.
Эплаб машинани чеккага олдим.
Гулчи йигитчага чиройли гулдаста қилиб беришини илтимос қилдим. Йигитча кулиб,
- “Тоға, гул кимга,” деб мутойиба қилди.
Мен ҳам кулдим индамадим. Айтмадим.
Гўё шу бола мендан аввал онамга айтиб қўядигандай.
Гулдастанинг қанақаси чиройли бўлишиниям билмайман.
Шу йигитчанинг танлаб, тайёрлаб берганини олиб, машинанинг олди ўриндиғига авайлаб жойлаб, йўлимда давом этдим.
Борсам, Онам нарсаларини йиғиштириб, чиқмоқи бўлиб турган эканлар.
Доктор йигитдан керакли маслаҳатларни олиб, ташаккуримни айтиб, ойимни етаклаб машинага чиқдик. Кўзи тиниб кетмаслиги учун орқа ўриндиққа ўтқаздим.
Нарсаларини машина юкхонасига жойлаб бўлгач, жилишдан олдин гулдастани олиб секин қучоқларига қўйдим –
- “Бу яхши бўпқоганиз учун ая...” Онамнинг бугунгидай қувонганларини биринчи марта кўришим.
Янги кўйлак олиб берганимиздаги, ойлигимиз қўлга текса, олдидан қўлларига тутганимиздаги, ёки илиниб янги пишган кабоб, ёки бирор ширинлик олиб келганимиздаги хурсандчиликлари олдида кўзларидаги бу чарақлаган нур - юлдузлар олдида қуёшнинг чарақлашига ўхшарди.
- “Вой, болам... раҳмат овора бўлибсанда.”
Бу қувонч, бу табассум мен болалигимда, мени эркалатганларидаги табассумнинг айнан ўзи эди.
Боя сотиб олганимда гуллар унчалик чиройли эмасдек эди.
Ойижонимнинг қўлларида бу гулдаста шунақа чиройли бўлиб кетдики.
Машинани хайдаб кетяпману, кўзгудан қараб-қараб қўяман, Ойим гулларга қараб кулиб қўядилар.
Уйга етай деганда шу қувончни, шу хурсандчиликни тугаб қолишидан қўрқиб, бир баҳонани ишлатиб машинани шартта орқага, шаҳар томонга бурдим.
- “Нимага қайтяпсан, уйга етай дедиг-у,” дедилар.
Пенсиянгизни банк орқали оладиган қилмоқчи эдим-ку, шунга бориб келамиз деб қачонлардир айтган вазифаларини баҳона қилдим-да, тўғри мазали, покиза таом пиширадиган ошхонага хайдадим.
Машинанинг орқа ўриндиғида она-бола юмшоққина пишган икки кишилик қозон кабоб, бир чойнак кўк чой билан бир кулишиб, бир йиғлашиб маза қилиб таомландик.
Гулларини омонатга бергандай олди ўриндиққа қўдилар ора-орада секин гулларига қараб қўядилар.
Мен бу воқеани хозир сизларга илиниб, йиғлаб ўтириб ёзяпман. Қилган ишимни мақтаниб эмас, ОНАМ борлигини мақтаниб, сиз биродарларга ҳам шу қувончни илиниб ёзяпман. Онаси борлар ғафлатда қолманг деб ёзяпман.
Онангизга бирор марта гул бериб кўринг