Бир куни катта бир кема денгизда халокатга учради.

Ичидаги одамлардан фақат бир кишигина тирик қолди. У катта бир ёғоч бўлагига осилган холда яқин орадаги кимсасиз оролга етиб олди.
У оролда яшар экан, хар куни:
“Эй Худойим, менга мадад бер, бу ерлардан тезроқ кетишимга ёрдам бер” деб нола қилар, кўзи доим уфқда, бирор кема ўтиб қолар деб интизор кутарди. Аллохдан бир оз муддат мадад келмагач, тақдирига тан бериб сувда оқиб юрган кема қолдиқларию, ёғочлардан ўзига кўп қийинчиликлар билан уй ясаб олди. Бу “уйи” уни ёғин ва шамолдан асрар эди.
Мана яна янги тонг отди. Киши ўз одатига кўра туриб юзини денгиз сувига ювиб:
“Эй Худойим, менга мадад бергин, бу ерлардан тезроқ уйимга етиб олай” деб илтижо қилди. Ейиш учун балиқ овлашга оролни бошқа томонига кетди. Шу пайт чақмоқ бўлиб уни ясаб олган уйига урилиб уйи ёниб кетди. Киши келиб не кўз билан кўрсаки, уйи ёниб бўлган, тутуни кўкка бўй чўзиб ётарди...
Киши ўтириб йиғлаб юборди:
“Эй Худо, ман Сендан мадад сўрадим, бало эмас, нега мани бундай жазоладинг, нега манга рахм қилмайсан, нима гунохим учун бунчалар мани қийнайсан... куйиниб, куйиниб дарахтга суяниб ухлаб қолди. Эрталаб уни кемани қаттиқ бонги уйғотиб юборди. Кўзини очса қирғоқда катта кема турар, одамлар тушиб уни олиб кетишга у томонга қараб юриб келишарди. “Қизиқ, қандай қилиб бу ерда одам борлигин билдиларинг” деб сўради ўзини қутқарган кишилардан.
Қутқарувчиларнибири:
“Биз оролга яқин масофадан ўтиб кетаётганимиздабу ердан чиқаётган тутунни кўрдик.
Демак оролда кимдир бор ва бизга тутун билан сигнал бераябди деб бу томонга сузиб келдик” деди.
Баъзида сизга бало бўлиб кўринган нарса аслида Аллохнинг сизга яхшилиги бўлади, фақат шу яхшиликни хикматини тушуниб, уни қандай талқин қилиш сизга боғлиқ. Зотан Аллох Мехрибон ва Рахимли бўлган Рохман ва Рохийм Зотдир, У бандага зулм қилмайди. Агар нимадир юборса албатта хикмат билан юборади. Бесабр бўлмайлик!