Арслон о‘рмонда фил билан олишиб чарчади.

Со‘нг тулкини ёнига чақириб: — Ҳолдан тойдим. Овга ярамайман. Бор, менга бир ешак овлаб келтир. Биргаликда йеймиз, — деди. — Амрингиз бош устига, султоним. Ҳийла билан сизга тириклай келтираман, — деди. Бир қояга чиқиб қараса, о‘тлоқда егасиз бир озг‘ин ешак юрибди. Ёнига борди, қуюқ салом берди ва аврай бошлади: — Бу қуп-қуруқ жойда бир о‘зинг нима қиляпсан, до‘стим? — Шу ҳолимга шукр қиламан. Ризқни Аллоҳ беради. Шикоятим ё‘қ, куним о‘тиб турибди. Жон берган Аллоҳ, нон ҳам беряпти. — О‘! Сенинг бу таваккалинг жуда кам топилади. Жуда кам бо‘лган нарса еса ё‘қ ҳукмидадир. Лекин озуқа ё‘қ жойда тентираб юриш сенга ярашмайди. Бу со‘зларни ешитган ешак такрор: — Гапинг то‘г‘ри емас. Барча ёмонликлар очко‘зликдан келади. Қаноатдан ҳеч ким о‘лмаган, ҳирсдан еса ҳеч ким султон бо‘лмаган, — деб жавоб берди. Тулки ешакнинг со‘зини бо‘либ: — Шу қуруқ қояга, чо‘лга сабр қилиш аҳмоқликдир. Кел, о‘тлоққа ко‘чгин. Билсанг, у йерда барра о‘т-о‘ланлар, оқар сувлар бор, деди. Тулки ширин со‘злар билан ешакни авраб, о‘рмонга — то‘г‘ри арслоннинг уйига томон йетаклади. Арслон ешакни ко‘рар-ко‘рмас, о‘кира бошлади. Эшак жон ҳолатда ортга қараб қочди. Тулки унга йетиб олиб: — Ҳой содда ва го‘л махлуқ! Нега қочяпсан. Бу товуш сенинг ваҳиманг, хаёлингдир. Эндигина майсазорга келган едик-ку. Сен еса қо‘рқдинг, қочдинг, — деди. Тулки яна минг бир ёлг‘он билан ешакни ергаштирди. Арслоннинг уйи олдига олиб борди. Арслон ешакни г‘ажиб, қорнини то‘йдирди. Со‘нгра сув ичиш учун г‘ордан чиқди. Тулки арслон ё‘қлигида ешакнинг мияси билан о‘пкасини йеб қо‘йди. Арслон қайтгач, вазиятни англаб, тулкидан: — Бунинг мияси қани? — деб со‘ради. — Эй султоним! Агар ешак мияси бо‘лса, шундай даҳшатли о‘кирикни ешитганидан кейин ҳам бу йерга (яъни, остонангизга) келармиди?