Йирик банклардан бирининг тумандаги филиалида ишлар жуда ёмон аҳволга тушиб қолибди.

Пул операциялари деярли йўқ, банкнинг фаоллиги нолга яқинлашибди. Текшириш учун ревизор жўнатишибди. Ревизор айни иш қизғин чоғда банкка келибди. Банкка кирса — ҳеч ким йўқ! Фақат директорнинг кабинетидан овозлар эшитилмоқда:
“Чилликни ташла дедим-ку?!”
“Ўн билан юриш керак эди”.
“Ҳозир... Манавини босиб кўр-чи?”
“Бўлди, мен ютдим!”
Ревизор директорнинг кабинетига қараса — директор ва уч хизматчи қарта ўйнашмоқда. “Ҳозир, - дебди ревизор, - мен буларга кўрсатиб қўяман”. Операциялар залига келибди ва тревога тегмасини босибди. Сирена чалина бошлабди. Ревизор тугмани қўйиб юборибди. Сирена ўчибди. Директор кабинетидан ҳали ўша овозлар эшитилмоқда:
“Мен 1000 сўм қўйдим”.
“Мен ётдим”.
“Ким юради?”
Ревизор яна тугмани босибди. Яна ўша товушлар:
“Энди манави тузни уриб кўр-чи?!”
“Айтдим-ку, бугун бўри кўрдим, деб”
“Йўқ, - деб ўйлабди ревизор, - барибир турғизаман”. Тугмани учинчи марта босибди. Шу вақт кўчанинг нарига тарафидаги қаҳвахона официанти 4 та пивони қучоқлаганча келиб қолибди:
- Эшитдим, кар эмасман, мана, олиб келаяпман...