"Kun kelib"...

Ba'zida ko'cha-
ko'yda farzandlarini erkalab
yurgan ota-onalarni ko'rsam rosa
havasim keladi. O'zi insonning
xayotidagi eng katta yutuq, bu -
oilasi va ota-onasi, desam xato
bo'lmaydi...
"Otajon, bizni dunyoga
keltirdingiz-u, maktabni
tamomlamasimizdan tashlab
qayerlarga ketdingiz? Naxot, yetti
yildan buyon o'g'il-qizingizdan
bir marotaba hol so'rash yoki
qo'ng'iroq qilish shunchalar qiyin
bo'lsa? To'g'ri, bu vaqt ichida
ko'nglingizdan nimalar
kechganini bilmayman-u, ammo
men sizni har kuni kutib
yashadim. Men kutgan baxorlar
qaytdi, ammo siz qaytmadingiz.
Mayli, men-ku yigit kishiman,
chidarman. Lekin, singlim, onam...
Ular ojiza axir! Naxot ularni biror
marta o'ylamagan bo'lsangiz.
Ochig'i, onamga juda raxmim
keladi. Chunki sizning
yo'qligingizni bildirmasdan
xozirgacha ro'zg'or tebratib
kelyabdi. Men bu hizmatlari
uchun onamdan xech qachon
qarzimni uzolmasam kerak.
Bir kun kelib insofga qaytarsiz,
lekin unda juda kech bo'ladi.
Shuni bilingki, nafaqat men, balki
singlim ham sizni oilamizga
qo'sha olmaymiz". Shunday og'ir
damlarda bizni tashlab ketgan
otani "ota" deyishga ham tilim
bormaydi. O'zim qatori
tengdoshlarimga
aytmoqchimanki, agar shunday
holga tushgan bo'lsangiz
ko'nglingizni aslo cho'ktirmang.
Chunki xayot bu bilan to'xtab
qolmaydi! To'g'iri emasmi?
Buning evaziga siz vaqti kelib,
farzandlaringizni tashlab
ketadigan, bag'ritosh ota
bo'lmaysiz. Bu siz va
farzandlaringizning eng katta
baxti bo'ladi!!!