Ona qizini doim mehr bilan

shunday deb erkalardi: "Jayron
közligim, gözal yuzligim..."
Vaholanki, qizchaning közlari
g'ilay, körish qobiliyati ham past,
yuzlari esa chechakdan qolgan
izlar bilan töla edi. Qiz ham
kichikligida onasining bu
sözlariga ishonar, özini
hammadan gözal his qilardi.
Ammo katta bölgani sari
haqiqatni anglab
borardi. Har gal közguga
qaraganida özining gözal yuzli,
jayron közli emasligini körib
onasini yolg'onchilikda ayblar,
hatto yomon körardi. Shunday
kunlarning biridа köz
shifokorining onasiga
aytayotgan gapini eshitib qoldi:
"Körish qobiliyati tobora pastlab
boryapti, yaqinda kör bölib
qolishi mumkin..."
Shifokorlar operatsiya qilinsa
ahvoli yaxshi tomonga özgarishi
mumkinligini, ammo bunga ham
juda katta umid qilib bog'lab
bölmasligini aytishdi. Qiz rozi
böldi, axir noumid shayton
deydilar. Uzoq davom etgan
operatsiyadan keyin möjiza yuz
berdi. Qizning közlari oldida
dunyo ravshanlashdi. U juda
yaxshi köra olayotgandi.
Közguga qaradi, yuzlari judayam
chiroyli edi. Hayrat bilan
doktorlardan söradi: "Plastik
operatsiya ham qildingizmi?"
Shifokorlar jim bölib qolishdi.
Nihoyat
ulardan biri jimlikni buzib qizga
javob berdi:
" Yöq, qizim öziga mening közim
bilan boqib, qanday gözal
ekanligini körsin, deya onang öz
közlarini senga berdi......"