HAQIQIY DOST

Qonli urush davri edi. Bir
askar
do'stini halokat ichida
qolganini
ko'rdi. Ular go'yo halokat
ichida
qolgan edilar. Askar
yugurib
borib komandirga:
-O'rtoq komandir, borib
do'stimni olib kelsam
maylimi?-
dedi.
''jinni bo'ldingmi''
deganday
qaradi kamandir.
-borganing bilan unga
yordam
bera olmaysan. Do'sting
allaqachon ilma teshik
bo'lib
ketkan. Behudaga
hayotingni
hatarga qo'yma.
Ammo askar qayta
qayta iltimos
qilgach noiloj:
-mayli boraqol, deb
ruhsat berdi.
Ishonish qiyin go'yo bir
mo'jiza
ro'y bergan edi. Askar
seldek
yog'ayotgan olov ichiga
kirib
ketdi. Jangohdan do'stini
izlab
topdi. Uni ko'tarib oldi va
chopib
orqasiga qaytdi.
Birgalikda
havszroq joyga o'tishdi.
Komandir qonga
belangan
yaradorni muolaja
qilarkan, uni
olib kelgan askarga
qarab:
-Senga hayotingni
hatarga
qo'yma arzimaydi
dimagammidim,
do'sting o'libdi,-
dedi.
-Yo'q, o'rtoq komandir
mening
borganim arzidi- dedi
askar
shahd bilan.
-Qanaqasiga arzidi? Bu
odamni
joni uziliptiku axr?
-Ha lekin barbir arzidi.
Chunki
men yo niga
borganimda hali
ham tirik edi. Uning
ohirgi
so'zlarini eshitish men
uchun
katta sharaf edi...
Uning ohirgi so'zlarini
baqirgancha takrorladi:
-KELISHINGNI BILAR
EDIM!!..