-Shirin, nega uxlamayapsan?

-Uyqum kelmayapti,
qo'rqyapman.
-Nimadan?
-Uyg'ommasamchi, sizni boshqa
ko'rolmaymanmi?
-Unaqa dema! Hali ko'p
yashaysan, ikkimiz baxtli bo'lamiz
jonim... (Shirin Sardorning
qo'lidan mahkam tutib ko'zlarini
yumdi. Yigit esa uni ko'zlaridagi
yoshlarni artib, ancha payt qarab
turdi, keyin esa palata chirog'ini
o'chirib, doktorning kabineti
tomon yurdi)
-Kechirasiz, Umid aka,
mumkinmi?
-Hm, Sardor kiring, o'tiring.
-O'zgarishlar bormi?
-Aldab nima qildim, donor
topilmagan, hammasiga tayyor
turishimiz kerak. (Yigit hayol
surib qoldi va..)
-Agar...agar men hamma
hujjatlarga qo'l qo'yib, donor
bo'lsamchi, qachon qilasizlar
operatsiyani?
-Yöq, axir...ishonchiz komilmi!?
Axir bu degani...siz...
-Shirin uchun hammasiga
tayyorman.
-Qaroriz qat'iy bo'lsa, ertaga
ertalab. -Rahmat doktor... (Lekin
qiz eshik ortida hamma gaplarni
eshitib turganini ular payqamadi.
Yigit xonaga kelganida Shirin
joyida yotardi).
-Shiriiin, seni yaxshi ko'raman
jonim.
-Hayotim, men ham sizni yaxshi
ko'raman.
-Endi hammasi yaxshi bo'ladi.
(Shirin yosh to'la ko'zlarini
yumdi). Ertasiga Sardor
kasalxonaga kelganida palata
oldida Shirinning qarindoshlari
yig'ilgandi. Hamma yig'lardi.
Eshikni ochib palataga kirganida,
qiz allaqachon bu dunyoni tark
etib ulgurgandi. Qo'lida esa bir
parcha qog'oz: "Hayotim, men
uchun hayotni tark etishizi
xohlamadim. Siz endi men uchun
ham yashashiz kerak. Meni
kechiring, boshqa ilojim yöq edi.
Sizni sog'inaman. Osmonlarda
körishguncha...."