Sog’indim… O'zi mani

yaxshi
ko'raszmi? – degan
savollaringni.
Sog’indim… Har kech
o’tgan
samimiy
suhbatni. Sog’indim…
Uzun salom
berib quvnoq
kulishlaringni.
Sog’indim…
Beg’uborligingni,
hech
hafa qilmas so’zlaringni,
samo
mukammal yaratgan
husningni,
ta’riflab bo’lmas, doim ayb
qidirganda ojiz qoladigan
xislatlaringni. Sog’indim…
Derazadan
osmonga termulib hayol
surishingni,
yomg’irni kutishingni,
yomg’irda
esa
yo’qotgan narsasini topib
olgan
odamdek quvonishingni.
Sog’indim…
O’sha ilk uchrashgan
ko’chamizni,
o’sha bog’ni, birinchi
o’rindiqdagi
birga o’tirishimizni, uzoq
yo’ldan
olib
kelingan muzqaymoqni
shoshib
yeyishni. Sog’indim… Yo’l
uzoq
bo’lsada, yayov yurishni,
qo’rqinchli
odamni ko’rsang yonimga
yashirinib
olishingni. Sog’indim… Bir
avtobusni
ikkinchi, uchinchi marta
kelganini
ham o’tkazib yuborib
bekatda
suhbatlashib o’tirishni.
Sog’indim…
Mashinani
uzoqda qoldirib,
yoninggacha
yayov
borishni, yo’l– yo’lakay
aytmoqchi
bo’lgan gaplarimni yodlab
olishni,
seni ko’rgach hammasini
unutib
qo’yishni. Sog’indim…
Alamli
bo’lsada, qo’ng’iroq qilib,
yig’lab,
dardlaringni ishonib ayta
olishlaringni. Sog’indim…
Sog'indim...Xayotim