
რა ხანია, დედაჩემიარ მინახავს არა...
და მეეტლეს ვეხვეწები:
- ჩქარა! ოღონდ ჩქარა!
- ჩქარა ჩქარა! - ვაი, როგორ
მიზოზინებს ეტლი...
მე წინდაწინ ვარჩევ სიტყვებს,
რასაც დედას ვეტყვი.
ვეტყვი, ნაზად დავისახავ
მთოვარედაც, მზედაც...
ვეტყვი, ვეტყვი, სხვაზე მეტად
რატომ მიყვარს დედა...
მაგრამ სიტყვაც ვერ დავძარი,
წინ შემომხვდა ოდეს...
და მის მკლავებს დავეკიდე,
ვით ნაყოფი ტოტებს.
შანდორ პეტეფი (თარგმ. მ.ფოცხიშვილი)
#nesi2


Присоединяйтесь — мы покажем вам много интересного
Присоединяйтесь к ОК, чтобы подписаться на группу и комментировать публикации.
Комментарии 2