შენსკენ გამოქცევა მინდოდა...

რატომღაც წავიქეცი გზის პირს...
შენს გულში მოხვედრა მინდოდა... მე გული გამიჩერდა თითქმის...
შენს ფიქრში... ადგილი მინდოდა... ფიქრი კი ჩემგანაც მიქრის...
შენზე ვერც ოცნება გავბედე... ოცნების მიტოვებაც მიჭირს...
დავრჩები ისევ -აქ-... არც მოვალ... მითხარი ვარსებობ რისთვის???...
ვიცოდი... სურვილს ვერ შეგახებ... დროც არ მაქვს უფლების თითქმის...
ან უკვე თქმასაც რა აზრი აქვს... ცხოვრება დამჩემდა მიწის...
მე მტკივა... შენ კი ვერც მიხვდები... სიცოცხლე რამდენად მიმძიმს...
სულს ისე... ხელსაც ვერ შეახებ... ან ისიც... შენს სულში რას ცვლის...
მეგონა... სულ ცოტა გესმოდა... მინდოდა დაგეჯერა ფიცის...
მაინც ამ ზაფხულმა სიცივის... შეგრძნება დამიტოვა ცივის...
შენ შენ ხარ... მე კიდევ სულ მარტოს... ტკივილი ვერაფრს მიცვლის...
მინდოდა ჩამეხედა თვალებში... მეგონა ვიღაცა მიცდის...
მაგრამ დღეს რატომღაც ჩემთვისაც... ვერავინ ვერაფრით იცლის...
-ვიღაცას-....... ვერასდროს დაგარქმევ...
ვიღაც კი -რაღაცას- იტყვის...
სიყვარულს თავისას ხედავენ... ფიქრობენ ზედმეტია სხვისთვის...
არ მინდა არაფერს არ ვითხოვ... არ მივალ ზედმეტად ვინც მთვლის!!!...
თუ გინდა... შენადაც ჩამთვალე... დრო მაინც ყველაფერს გვითვლის...
შენ თუ ხარ... მეც ხომ ვარ...ჩვენ ხომ ვართ... სხვებითვის თუ არა... ჩვენთვის...
გეყოფა-მეყოფა!!!... გახსოვარ???!!!... ეს ჩემთვის... ღმერთამდე მიდის!!!
...................
დავრჩები ისევ -აქ- ჯობია... წარსული მომავალს ვერ ცვლის...
სიცოცხლის???... რა გითხრა... არ მახსოვს... სიკვდილმა... მიგნება იცის...
/მზია კაჯილაშვილი/