Հեքիաթներում իմ հորինած վաղուց արդեն դու չկաս,

Աստղերի մեջ, որ հաշվում եմ ամեն գիշեր, դու չկաս,
Կարոտներիս լացող, խեղդող գույների մեջ, դու չկաս,
Երջանկության արցունքներիս կաթիլներում, ինձ չես ժպտում, դու չկաս,
Թախիծներիս կապույտ ծովում նավավարս, ցավո~ք դու չես, դու չկաս,
Հոգուս լացող ամպերի մեջ , որ փլվում են հուշատարափ մտքերից, բացակա ես , դու չկաս,
Ծիածանի վառ, ալիքվող գույների մեջ դու չկաս,
Ժպիտիս մեջ, որտեղ ձմեռն գարնան արև է գտնում, ավա~ղ, այդտեղ էլ չկաս,
Իմ պարտեզի ծաղիկների բույրերի մեջ, թույրերի մեջ, դու չկաս,
Գինուս դառն ումպերի մեջ , դու չկաս....
Քեզ չեմ գտնում ժամանակի վազքի մեջ...
Դու իմ մեջ ես, քեզ կրում եմ սրտիս ամեն բաբախում,
Ես քեզ գտել, հիմա ինձ եմ որոնում....
Լուսինե Նազարեթյան
26.06.2018 թ.