Խելագարվու՜մ եմ...

շուրջս շարունակ,
Պարում է թափա՜ռ մի դատարկություն
Ու պարի կանչում՝
Հոգուս տեր դարձած մենակությանս։
Այսքա՜ն ներդաշնակ, այսքա՜ն համահունչ
Պար՝ դեռ չեմ տեսել։
Տարօրինակ է. միշտ մտածել եմ,
Թե պարը հոգու ուրախ վիճակ է,
Բայց սխալվել եմ.
Մենակությունս ճախրո'ւմ է ցավից,
Դատարկությունս՝ հոգնած ոտքերն է
Բեմում քարշ տալիս...
Եվ այս երկուսով տանում եմ հոգիս
Ու ամայության գրկում պահ տալիս...
Դատարկությու՜նս,
Մենակությու՜նս,
Ամայությու՜նս ....
Գրողը տանի՜,
Սա՛ է ինձ տրված հարստությունս...