Մի տեսակ հանդարտություն է ամենուր, անսովոր հանդարտություն :Նույնիսկ սիրտս է ապշել այսօրինակ զցացումից: Երկար խառնաշփոթից հետո այն լռել է…և գուցե լռել է հավետ…ի զորու է արդյոք կրկին սիրելու…չգիտեմ…Այն ուղղակի լռել է, իսկ հոգիս ավելի է ճնշվում այդ բիրտ լռությունից: Այն ավելի ազդու է, ավելի զորեղ...

Չգիտեմ ինչ պատահեց...Ամեն ինչ կորավ անհետ...անհե՜տ...Սիրտս դողում է այս բառից: Վախենում եմ արտասանել...Սիրտս չի դիմանում, իսկ հոգիս դեռ տոկում է, և ինչքա՜ն այդպես...Առաջ գոռում էր, բղավում և այդպես կիսով չափ մեղմում իր ցավը: Հիմա լռում է...Այս լռությունը ճերմակազգեստ կնոջ տեսքով եկել տեղավորվել է կողքիս ու նայում է անխոս ,անկեծություն հրավիրող հայացքով: Միայն նա է ինձ հասկանում, այդ բիրտ լռությունը:Բոլորը կորել են, նա է միայն կողքիս և ընկերակցում է իմ ճչացող մենակությանը...Նա ինձ չի օգնում, միայն լսում է իմ խենթ գանգատները, իմ անօրինակ զգացումները ու...տեսնում է իմ մեղավոր հպարտությունը: Ա՜խ,այդ
հպարտության պատճառով եմ ես այս վիճակում...և ու՞մ է պետք...ոչ ոքին...թերևս միայն ինձ:Ինքս ինձ կապել եմ այդ հպարտությանը և չեմ զատվում ոչ մի կերպ...Իսկ գուցե նա՞ ինձնից: Այսօր նա էլ է լռում: Բոլորն են լռում և ասես սպասում են իմ որոշմանը, իմ խոսքերին: Իսկ ես մտածում եմ, մտովին զրուցում նրա հետ: Ի՞նչ անել ,էլի՞ լռել, թե՞ խոսել: Չէ՛,ամեն ինչ չպետք է այսպես լիներ, ուրիշ պետք է լիներ...այնպես, ինչպես դու ես...ուրիշ...բոլորից տարբեր, բոլորից զատված: ԵՎ այդ ուրիշ լինելու պատճառով հոգիս քեզ ընտրեց, միայն քեզ..