Քեզ չմեղադրես, ես եմ մեղավոր,

Որ լուսաբացդ չի լցվում ինձնով, իմ բարի լույսով համեմված սուրճով,
Որ իմ փոխարեն թախիծն է հիմա քեզ ամուր գրկել իր թաց փեշերով,
Որ վարսերիս մեջ մատներդ վաղուց երկնքից ընկնող երեք խնձորով հեքիաթ չեն հյուսում,
Աշնան քամին է վարսերս համբուրում իր դալուկ, գունատ, հուշերով լցված գոլ կաթիլներով...
Ինձ չարդարացնես, դու մեղավոր չես,
Որ կարոտներիս հորդ անձրևներից անցյալս է ծաղկում երակներիս մեջ,
Որ սպասումներիս պռնկեպռունկ լցված գավերում կույս հավատներս ո'չ խորտակվում են, ո'չ էլ` թալկանում,
Մոռացումներս` հիասթափությամբ հղի մտքերով, չեն կանաչում, այլ չորանում են,
Որ անուրջածին գիշերներին աստղեր չեմ հաշվում, արցունքներով եմ աներազ օրս անվերջ կարկատում...
Չէ', միայն ես եմ, ե'ս եմ մեղավոր,
Որ հպարտության մասրենիս ծաղկեց իր ողջ հմայքով,
Նրա շվաքում նվազ աճեցին , չկանաչեցին ու չծաղկեցին ներումներիս ձնծաղիկները
Եվ կամուրջ չդարձան մեր անմար սիրո ալեկոծ, փոքր ինչ պղտորված անափ ծովի վրա...
Ես եմ մեղավոր, որ ժամանակդ անինձ վազքի մեջ, ինձնով է բուրում,
Դու մեղավոր չես...
Լուսինե Նազարեթյան