Իմ սերը, ցավոք, սահմաններ չունի,

Ինչպես քո սիրտը չունի ջերմություն:
Մի՞թե քո խիղճը այդքան հեշտությամբ,
Կուլ տվեց անցած մի մե՜ծ պատմություն։
Ու թեկուզ հիմա, երբ հոգիդ պատված է ծովի սառնությամբ,
Արդյո՞ք պատրաստ ես քո իսկ ձեռքերով,
Անկատար մի սեր խեղդել դառնությամբ,
Եվ եզրափակել անգութ լռությամբ։Ինքս էլ չգիտեմ, թե ինչ պիտի լինի,
Ավարտը խարխլված մեր այս պատմության,
Միայն կխնդրեմ` թեկուզ բաժանման ճառդ ասելիս,
Մեր սերը հիշես սրտիդ լայնությամբ։Նարեկ Բեկթաշյան