2009 թ.

-ի սեպտեմբերի 1-ն էր:Դասղեկս մեզ ներկայացրեց նոր աշակերտի,որը մեզ հետ պետք է սովորեր:Նա Արսենն էր,որը նստեց իմ կողքին և մենք սկսեցինք ընկերանալ:Ես գրում էի նրա տնային աշխատանքները ,իսկ նա ուղեկցում էր ինձ տուն,և օգնում ամեն հարցում Անցան ամիսներ:Մենք որքան գնում է ավելի էինք կապվում:Կյանքը ինձ համար դառնում էր ավելի հետաքրքիր և անակնկալներով լի:Ես անընդհատ սպասում էի նրան,չգիտեմ դա ինչ զգացմունք էր,երև ի առաջին սերն էր........2011 թ.-ի ապրիլի 7-ն էր:Տղաները մեզ համար անակնկալ էին պատրաստել:Ստացանք նվերները և սկսեցինք քեֆ անել`երգել,պարել ,ուրախանալ:Ինչպես միշտ Արսենը ինձ տուն ուղեկցեց և ճանապարհին նվիրեց շաաաաաաաատ սպիտակ վարդեր Նաև խոստովանեց,որ սիրում է ինձ:Ես լուռ հեռացա:Տուն գնալուն պես հավանդացա և մի շաբաթ դասի չէի գնում:Նա անընդհատ զանգահարում էր ինձ ,իսկ ես................................................................... Նաև գալիս էր կանգնում մեր պատժգամբի մոտ,որ գոնե տեսնի ինձ,իսկ ես.........Վերջապես անցավ այն շաբաթը և ես լավ տրամադրությամբ գնացի դպրոց:Երեխաները ինձ ընդունեցին ծափահարություններով և մեծ ջերմությումբ:Չէ որ վերադարձել էր դասարանի ամենաաշխույժ աղջիկներից մեկը:Նա չէր եկել դասի:Սպասեցի նրան 2 դասաժամ,իսկ նա չկար:Դասընկերուհուս հարցրեցի նրա մասին,իսկ նա զարմացած պատասխանեց -Լիկ միթե չգիտես,նա այսօր գնում է Միացյալ Նահանգներ:Ես տագնապի մեջ էի:Չգիտեի ինչ անեմ:Հասկանում էի թե ,ինչքան սխալ եմ եղել:Արագ վերցրեցի պայուսակս և վազելով գնացի նրանց տուն:5 րոպեում հասա,բայց ցավոք տանը մարդ չկար,իսկ հարևանուհին ասեց,որ նրանք 10 րոպե առաջ արդեն գնացել են... :