ՊԱՐՈՒՅՐ  ՍԵՎԱԿ

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

Books & Journals, Vagarshapat (Echmiadzin), Armenia
ՂՈՂԱՆՋ ՕԾՄԱՆ Եվ որտեղ երգն էր՝ Այնտեղ էլ նա էր… …Ուրա՞խ է կյանքը, Տխո՞ւր, դաժա՞ն է. Միշտ ժողովրդից երգն անբաժան է. Նա միշտ երգով է բանում ու դատում Սիրում ու ատում, Վիշտը փարատում. Երգով է ուրախ, Երգով է տխուր, Երգով է վառվում, երգով է մխում. Երգով է նա միշտ վարում ու հերկում, Մանում ու ներկում, Երեխա գրկում. Երգով քաղում է, Աղում-մաղում է. Երգով է կնունք, հարսանիք անում,- Երգով է օրը բացվում-տաք
ՂՈՂԱՆՋ ՀԱՅՏՆՈՒԹՅԱՆ Հետևում է տարին տարուն, միտքը՝ մտքին, Հետևում է դեռ նոր գտած ելքը մուտքին: Ապրում է նա աչքը՝ գրքին, Ուշքը՝ երգին: Ե՜րգ և ուսո՛ւմ, Շարակնոցնե՜ր ու Մանրուսո՛ւմ… Մինչ օրերն են համըր հոսում՝ Մտքի հետ է միտքը խոսում. - Խազե՜ր, խազե՜ր,- թող փորձ անի, Գուցե մի օր և վերծանի, Ու ժողովուրդն ապերջանիկ Նախանձելի բախտ ստանա, Աղքատացած մի ընտանիք Ծով գանձերով հարստանա: Բայց խազն է խազ ու գիր
ՂՈՂԱՆՋ ՄԵՂՍԱԿԱՆ Իսկ ժամանակը իրենն էր անում: Ամիսներն ամսին՝ անցնում են տարիք, Եվ զգում է նա… այդ ինչի՞ կարիք… Դեղնած գրքերի փոշին բերանում՝ Նա դուռն է բանում իր խոնավ խցի Ու դուրս է գալիս՝ փոքր-ինչ օդ ծծի: Կանաչ բնառվից անվայել թռնում Եվ այգիների ճամփան է բռնում: Ճամփան տանում է դեպի Արարատ, Դեպի Մայր Արաքս՝ ճոխ դաշտի միջով: Գարուն է գալիս: Օդը՝ անարատ, Բույրով ու թույրով, լույսով է առատ Ու նրա
ՂՈՂԱՆՋ ՀՍԿՄԱՆ Ամիսներն են դանդաղ հոսում,- Ու կարդում է նա Մանրուսում: Թո՛ղ օրերը տրվեն վազքի,- Նա զննում է մեռյալ Խազգիրք: …Գանձե՜ր, գանձե՜ր՝ փականքի տակ, Իսկ գանձերի տերն՝ անգիտակ: Անբանալի-գոց գանձարան… Կյանքդ լինի թող տանջարան. Թեկուզ մեռնես, բայց ման արի, Փնտրիր, գտիր այդ բանալին: Եվ աչքերն է ցավով թարթում: - Տարիները թող որ վազեն: Աչքերի դեմ, քուն թե արթուն, Չվերծանված խազե՜ր, խազե՜ր. – Մեղե
ՂՈՂԱՆՋ ԱՐԹՆՈՒԹՅԱՆ Եվ վարանումից, վեճերից հետո, Իբրև եզակի մի բացառություն, Կանոնագրքի մի զանցառություն, Անհայտ օրենքի չգրված կետով՝ Լոկ ձայնի՛ համար Համարվեց նա սան: Այդ կիզիչ ամառ Նոր բոթեր հասան: Սուլթան Համիդը, ի փառս ալլահի, Ի նշան ահի Ամեն մի հայի Եվ ի գիտություն Իր երկար քթով ամեն տեղ մտնող Այդ Եվրոպայի,- Սուլթան Համիդը տարավ ու բերեց Եվ- Ապտակի տեղ, Ապտակի նման - Շրը՜խկ՝ «Հայաստան» բառը ար
ՂՈՂԱՆՋ ՆԵՐՄԱՆ Ու նա սկըսեց… թուրքերեն երգել: Մանկական ձայնը՝ սկզբում կերկեր, Վայրկյաններ հետո ինքն իրեն գտավ, Հունի մեջ մտավ Ու գնա՛ց-գնա՛ց: Կաթողիկոսը մթագնեց մնաց: Մինչ հանկարծահաս զայրույթի ծնված Կրակը վառվեց ծեր աչքերի մեջ՝ Հենց նոր սկսվող ժպիտը հանգավ: Առաջի՛ն անգամ, Առաջի՜ն անգամ Ա՛ստ՝ Վեհարանի հին պատերի մեջ, Սրբապղծորեն թուրք երգ է մխում… Ա՛ստ՝ հայոց հոտի այս սուրբ փարախում, Հովվապետն ինքը
ՂՈՂԱՆՋ ՑՆԾՈՒԹՅԱՆ Գևոն չթողեց որդուն ապարանք, Ոչ էլ Թագուհին թողել էր գանձեր, Բայց ինչ ունեին-չունեին նրանք՝ Իրենց որբացած որդուն էր անցել: Իսկ ի՞նչ ունեին: Լոկ ձայն կլկըլան.- Մերթ այնպես մեղմիկ, Ասես թե գինով լցնում են կուլան. Մերթ այնպես զնգուն, Ասես թե կիրճում հովն է շնկշնկում. Մերթ այնպես խաղաղ, Կաքավն է ասես սաղմոսում «կղա». Մերթ այնպես հորդուն, Ասես ընկել ես ջաղացի ջրտուն… Նրանք գիտեին իրենց
ՂՈՂԱՆՋ ՈՐԲՈՒԹՅԱՆ Իր ժողովրդի զավակն իսկական՝ Ժողովրդի պես ինքն էլ որբ մնաց, Նա նույնիսկ չկար և մի տարեկան, Երբ…մայրը գնաց: Ա՛խ, եթե գնաց՝ Նրա լույս հոգին թող որ համբառնա, Արժանի դառնա Իր հավատացած երկնային գահին, Բայց ինչո՞ւ գնաց Հայոց Թագուհին: Մնար Ու ծիծ տար Իր Սողոմոնին-մեր Կոմիտասին, Մնար Ու հոգար Մեր մինուճարի՜-իր որդու մասին: Մնար ու նրան մայրություն աներ, Հուսահատության, տրտմության պահին
Երևի այդօր - Եթե ոչ մարդկանց, Գեթ ամենալուր և ամենազոր բնության համար - Տոն էր անսովոր. Չէ որ նա գիտեր, թե ում է ծնել, Լսում էր չէ որ, Թե ինչ նվագներ և ինչ անհամար, Ինչ հայաշխարհիկ երգեր են հնչում Այդ երկու թխլիկ նորածինների Դեռ ոչինչ չասող առաջին ճիչում… Երևի այդօր ցերեկը ձգվեց՝ Քնից նոր զարթնած կտրիճի նման, Իսկ ստվերները՝ Հարված սպասող շնիկների պես պոչերը քաշած՝ Լուռ կծկըվեցին… Երևի ահեղ ջրվեժնե
Show more
About group
Photos from albums
Links to groups
11 589 participants
Link to the group has been deleted