Ես անիծում եմ այն 《սիրահարին》; Ում մեջ վառվում է կրքի անմար բոց; Ես անիծում եմ այն սուտ սերերին; Որ տալիս են զուտ թախիծ; լաց ու կոծ։ Ես անիծում եմ այն 《սուրբ》 հավատին; Որ իր մեջ մի բուռ կասկած է ծնում; Եվ անիծում եմ ա՜խ այն 《կարոտին》; Որ դեռ չծնված սեր է խոստանում։
Comments 0
Likes 7
Փորձա՞նք ասեմ, թե՝ փորձություն, Ի՞նչ անուն տամ ես սրան Պատի՞ժ էր սա, թե՝ արհավիրք, Ի՞նչ անուն տամ ես սրան․․․ Ծնկի բերեց հոգուս ու ինձ՝ Ի՞նչ անուն տամ ես սրան, Ու լու՜ռ դարձա, մի բու՜ռ դարձա, Ի՞նչ անուն տամ ես սրան․․․․
Comments 3
Likes 11
Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի անգամ ինձ, Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում, Ի՞նչ եմ ուզում Ու երազում, Ես կասեի. Ինչ լինում է՝ թող որ լինի միանգամից ...
Comments 3
Likes 28
Comments 0
Likes 14
Հին հուշերի փեշից բռնած, Այցի եկար ինձ նորից, Կրծքիդ վարդը խոսեց հանկարծ. «Նեղացել եմ քեզանից...» Հոգիս ցավից մի բուռ դառավ, Երբ որ տեսա դու անցար, Վարդը նորից լեզու առավ. «Ինչու՞ ինձ շուտ մոռացար...»
Comments 2
Likes 11
Ասում են, երևի մարդուն իրոք հարկավոր է երբեմն մենակ մնալ, ինքն իր հետ, ինքն իր դեմ, և, երևի, հենց այդ ժամանակ են գալիս իսկական մտերիմները, որոնց կորցնում ես, որովհետև մտերիմները նրանք են որոնց կորցնում ես: Միայն պատահական մարդիկ են, որ միշտ կողքիդ են...
Comments 1
Likes 12
Դու էլ գետի պես անցիր քո ճամփան, Եվ նման եղիր գետի հորձանքին, Որ կյանքիդ վերջին կայանում անգամ Ինչ-որ բանով պետք լինես կյանքին
Comments 0
Likes 4
Ջոկել չի լինում, Խառնել չի լինում, Ի՞նչ անեմ, ասեք. Ծախել չի լինում, Առնել չի լինում, Ի՞նչ անեմ, ասեք: Կանգնել չի լինում, Նստել չի լինում, Չի լինում քնել, Ապրել չի լինում , Մեռնել չի լինում Ի՞նչ անեմ, ասեք:
Comments 2
Likes 10
Քանիսի՜մարած ճրագն եմ վառել, Քանի՜խավար եմ հագել աշխարհում: Քանի՜ճաքճքված պատ եմ սվաղել, Քանի՜ տեղից եմ ճաքել աշխարհում : Քանի՜ ցավից եմ ձեռքից գնացել , Քանի՜ցավից եմ պրծել աշխարհում... Բայց նույն մանկամիտ ծուռն եմ մնացել Այս ալևոր ու ծծկեր աշխարհում
Comments 0
Likes 4
Ի՞ՆՉ ՊԱՏԱՀԵՑ Ի՞նչ պատահեց, այս ո՞ւր հասար, Ասա, ես ի՞նչ անեմ: Բեր ցավերդ, հոգնած աշխարհ, Դիր շալակիս, տանեմ: Աստված բախտի տունն ավերի… Հատիկները գարու Ասում են, թե ավելի Սեւ օրեր են գալու: Խեղճուկրակ իմ երեխա, Աչքս աչքիդ հառեմ, Նստեցնեմ ծնկիս վրա, Մատիդ փուշը հանեմ: Իմ ալեհեր-ալեւորիկ, Ոտքերն ընկնեմ սրբիդ… Պահիր, դու իմ միամորիկ, Հանեմ փուշը սրտիդ… Ինչքան էլ որ փշերն անլուր Տանջեն քեզ չարաչար, Դու աչքի փուշ չես դառնալու, Աչքիս լույսն ես, աշխարհ:
Comments 1
Likes 21

Feed

Ես անիծում եմ այն 《սիրահարին》;
Ում մեջ վառվում է կրքի անմար բոց;
Ես անիծում եմ այն սուտ սերերին;
Որ տալիս են զուտ թախիծ; լաց ու կոծ։
Ես անիծում եմ այն 《սուրբ》 հավատին;
Որ իր մեջ մի բուռ կասկած է ծնում;
Եվ անիծում եմ ա՜խ այն 《կարոտին》;
Որ դեռ չծնված սեր է խոստանում։

Feed

Փորձա՞նք ասեմ, թե՝ փորձություն,
Ի՞նչ անուն տամ ես սրան
Պատի՞ժ էր սա, թե՝ արհավիրք,
Ի՞նչ անուն տամ ես սրան․․․
Ծնկի բերեց հոգուս ու ինձ՝
Ի՞նչ անուն տամ ես սրան,
Ու լու՜ռ դարձա, մի բու՜ռ դարձա,
Ի՞նչ անուն տամ ես սրան․․․․

Feed

Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի անգամ ինձ,
Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում,
Ի՞նչ եմ ուզում
Ու երազում,
Ես կասեի.
Ինչ լինում է՝ թող որ լինի միանգամից ...

Feed

Հին հուշերի փեշից բռնած,
Այցի եկար ինձ նորից,
Կրծքիդ վարդը խոսեց հանկարծ.
«Նեղացել եմ քեզանից...»
Հոգիս ցավից մի բուռ դառավ,
Երբ որ տեսա դու անցար,
Վարդը նորից լեզու առավ.
«Ինչու՞ ինձ շուտ մոռացար...»

Feed

Ասում են, երևի մարդուն իրոք հարկավոր է երբեմն մենակ մնալ, ինքն իր հետ, ինքն իր դեմ, և, երևի, հենց այդ ժամանակ են գալիս իսկական մտերիմները, որոնց կորցնում ես, որովհետև մտերիմները նրանք են որոնց կորցնում ես: Միայն պատահական մարդիկ են, որ միշտ կողքիդ են...

Feed

Դու էլ գետի պես անցիր քո ճամփան,
Եվ նման եղիր գետի հորձանքին,
Որ կյանքիդ վերջին կայանում անգամ
Ինչ-որ բանով պետք լինես կյանքին

Feed

Ջոկել չի լինում,
Խառնել չի լինում,
Ի՞նչ անեմ, ասեք.
Ծախել չի լինում,
Առնել չի լինում,
Ի՞նչ անեմ, ասեք:
Կանգնել չի լինում,
Նստել չի լինում,
Չի լինում քնել,
Ապրել չի լինում ,
Մեռնել չի լինում
Ի՞նչ անեմ, ասեք:

Feed

Քանիսի՜մարած ճրագն եմ վառել,
Քանի՜խավար եմ հագել աշխարհում:
Քանի՜ճաքճքված պատ եմ սվաղել,
Քանի՜ տեղից եմ ճաքել աշխարհում :
Քանի՜ ցավից եմ ձեռքից գնացել ,
Քանի՜ցավից եմ պրծել աշխարհում...
Բայց նույն մանկամիտ ծուռն եմ մնացել
Այս ալևոր ու ծծկեր աշխարհում

Feed

Ի՞ՆՉ ՊԱՏԱՀԵՑ
Ի՞նչ պատահեց, այս ո՞ւր հասար,
Ասա, ես ի՞նչ անեմ:
Բեր ցավերդ, հոգնած աշխարհ,
Դիր շալակիս, տանեմ:
Աստված բախտի տունն ավերի…
Հատիկները գարու
Ասում են, թե ավելի
Սեւ օրեր են գալու:
Խեղճուկրակ իմ երեխա,
Աչքս աչքիդ հառեմ,
Նստեցնեմ ծնկիս վրա,
Մատիդ փուշը հանեմ:
Իմ ալեհեր-ալեւորիկ,
Ոտքերն ընկնեմ սրբիդ…
Պահիր, դու իմ միամորիկ,
Հանեմ փուշը սրտիդ…
Ինչքան էլ որ փշերն անլուր
Տանջեն քեզ չարաչար,
Դու աչքի փուշ չես դառնալու,
Աչքիս լույսն ես, աշխարհ:
Show more