4 մոմերը հանգիստ վառվում էին ու դանդաղ հալչում...
Այնպիսի լռություն էր, որ լսվում էր, թե ինչպես էին նրանք զրուցում:
Առաջինն ասաց. - ԵՍ ՀԱՆԳՍՏՈՒԹՅՈՒՆՆ ԵՄ, ու ցավոք մարդիկ չեն կարողանում ինձ պահպանել, մտածում եմ, ինձ ոչինչ չի մնում անելու, պետք է հանգչել. - և այս մոմը կրակը հանգեց:
Երկրորդն ասաց. - ԵՍ ՀԱՎԱՏՔՆ ԵՄ, բայց ցավոք ես ոչ մեկին պետք չեմ, մարդիկ չեն ուզում լսել իմ մասին ոչ մի բան, այդ պատճառով իմաստ չեմ գտնում շարունակել վառվելս, - այս մոմը դեռ չէր ավարտել իր ասելիքը, երբ մի փոքր քամին հանգցրեց նրան:
Երրորդ մոմը ասաց, - ԵՍ ՍԵՐՆ ԵՄ, ես այլևս ուժ չունեմ միայնակ շարունակելու այրվել: Մարդիկ չեն գնահատում ինձ ու չեն հասկանում: Նրանք ատում են այն մարդկանց, ովքեր նրանց սիրում են ամեն ինչից