Баччае дурӯғгуи одат шудаст. Аз саҳар то шам дурӯғ гуфтаву, одамонро фиреб дода, ба ҷонашон расидааст. Ҳарчанд ӯро насиҳат мекаданду метарсонданд, фоидае намебахшидааст. Ниҳоят ӯро сахтакак тарсонданӣ шуда, аз пояш баста ба дарё партофтанд. Бачча дар дарёи пурмавҷ як ғута хӯрдаасту сарашро аз об бароварда:
Доштам, кашед! Гӯён фарёд кардааст.
Чи доштӣ? Пурсиданд.
Як моҳии калон доштам. Ӯро кашида гирифтанд, ки дар дасташ чизе нест. Моҳи канӣ? Пурсиданд.
Тезтар накашидед, пухта хӯрдам ҷавоб додааст бачча.