Предыдущая публикация
Фильтр
თავისუფლება
საიდანღაც მოჰქრის თავისუფლების ქარი
საუკუნეებით გადაღლილ გულს სურს მოეფეროს.
ალბათ თან მოიტანს საწვიმარ ღრუბლებს და მაშინ
ჟუჟუნა წვიმა სულს გააღვიძებს
ქართველებო. თესლი გაღივდება აღმაშენებლის დროს ჩათესილი
ამდენი ხანი გულში რომ იკრავდა მიწა.
უხვად მოირწყვება შვილმკვდარი დედების ცრემლით
საზრდოდ მიეცემა ლოცვა–კურთხევა ციდან.
მჯერა გადარჩება ქართული გენი ისევ!
მჯერა საქართველო კვლავ იარსებებს, მარად!
ჩვენი ტოტები ღმერთთან მიაღწევს ცაში,
რადგან ფესვებით მადლიან მიწასი ვდგავართ. 2010
საიდანღაც მოჰქრის თავისუფლების ქარი
საუკუნეებით გადაღლილ გულს სურს მოეფეროს.
ალბათ თან მოიტანს საწვიმარ ღრუბლებს და მაშინ
ჟუჟუნა წვიმა სულს გააღვიძებს
ქართველებო. თესლი გაღივდება აღმაშენებლის დროს ჩათესილი
ამდენი ხანი გულში რომ იკრავდა მიწა.
უხვად მოირწყვება შვილმკვდარი დედების ცრემლით
საზრდოდ მიეცემა ლოცვა–კურთხევა ციდან.
მჯერა გადარჩება ქართული გენი ისევ!
მჯერა საქართველო კვლავ იარსებებს, მარად!
ჩვენი ტოტები ღმერთთან მიაღწევს ცაში,
რადგან ფესვებით მადლიან მიწასი ვდგავართ. 2010
მე გადავეკიდები კლდიდან ქარაფებზე
და ჩემი სიმართლე გადამარჩენს...
მე გადავეშვები გემიდან გაშლილ ზღვაში
და ჩემი სიმამაცე გადამარჩენს...
მე შიგ გავივლი მშფოთვარე ცეცხლში და
ჩემი ანგელოზი გადამარჩენს...
უდაბნოს დავლაშქრავ, ვივლი უსასრულოდ,
მწამს, უფლის მანანა გადამარჩენს...
ბეწვის ხიდს გავივლი და თუ შევყოვნდები
გზას თვით უფალი გამატარებს...
ამ ეშმაკებს კი, გარს რომ მეხვევიან,
უფლის ანგელოზი დაამარცხებს...
და ჩემი სიმართლე გადამარჩენს...
მე გადავეშვები გემიდან გაშლილ ზღვაში
და ჩემი სიმამაცე გადამარჩენს...
მე შიგ გავივლი მშფოთვარე ცეცხლში და
ჩემი ანგელოზი გადამარჩენს...
უდაბნოს დავლაშქრავ, ვივლი უსასრულოდ,
მწამს, უფლის მანანა გადამარჩენს...
ბეწვის ხიდს გავივლი და თუ შევყოვნდები
გზას თვით უფალი გამატარებს...
ამ ეშმაკებს კი, გარს რომ მეხვევიან,
უფლის ანგელოზი დაამარცხებს...
მარადიულობას შევერწყმები ასე მგონია...
ჩემთვის არ დარეკს ბოლო ზარებს წუთისოფელი.
არ იარსებებს ჩემს გარეშე მომავლის ხე და
წარსულშიაც კი მისი ფესვები ხომ მე ვიყავი.
ასე მგონია ფოთოლს ნიავი ვეღარ შეარხევს,
მზე არ ამოვა, მთვარის ციალი არ იარსებებს.
ზღვა არ იღელვებს– დაიმორჩილებს ტალღებს ოჟებით
და არაფერიც აღარ იქნება –მე თუ მოვკვდები!
და თუ მოვკვდები, მაინც თუ წავალ ამ სამყაროდან
ჩემი სოფლის ცას ვარსკვლავებად მოვეფინები.
ცის კამარაზე დილით ამოვალ ბზის სხივებად და
უდაბნოშიც კი ოაზისად მოგევლინებით.
მე დავბრუნდები! ისევ მოვალ იად, ენძელად.
ზაფხულში ხეზე მსხლად და ვაშლად გადავიქცევი.
დამკრახულ მტევნებს ჩაებერება სული ჩემი და
მთის მწვერვალებს კი თოვლის ფიფქებად გადავეყრები.
ჩემთვის არ დარეკს ბოლო ზარებს წუთისოფელი.
არ იარსებებს ჩემს გარეშე მომავლის ხე და
წარსულშიაც კი მისი ფესვები ხომ მე ვიყავი.
ასე მგონია ფოთოლს ნიავი ვეღარ შეარხევს,
მზე არ ამოვა, მთვარის ციალი არ იარსებებს.
ზღვა არ იღელვებს– დაიმორჩილებს ტალღებს ოჟებით
და არაფერიც აღარ იქნება –მე თუ მოვკვდები!
და თუ მოვკვდები, მაინც თუ წავალ ამ სამყაროდან
ჩემი სოფლის ცას ვარსკვლავებად მოვეფინები.
ცის კამარაზე დილით ამოვალ ბზის სხივებად და
უდაბნოშიც კი ოაზისად მოგევლინებით.
მე დავბრუნდები! ისევ მოვალ იად, ენძელად.
ზაფხულში ხეზე მსხლად და ვაშლად გადავიქცევი.
დამკრახულ მტევნებს ჩაებერება სული ჩემი და
მთის მწვერვალებს კი თოვლის ფიფქებად გადავეყრები.
მე შეიძლება ვერ გავუძლო უსასრულო დარდს და ტკივილს,
გული ბოღმამ დამისეროს, დამიჩრდილოს სევდამ ფიქრი.
ჩამომემხოს ჭერი თავზე, იარებმა გახსნას პირი,
ცხოვრებაში არ მენახოს ასე მწვავე გასაჭირი.
სული ხორცსა აუმხედრდეს, ხორცმა დაამძიმოს სული
და ვიფიქრო უნებურად, ქვეყნად გაჰქრა სიყვარული.
რომ ქვეყანა ბოროტებას მოუცვია კიდით– კიდე
და რა მიკვირს თუ აქედან მეც ვერაფერს ვერ წავიღებ?
გული მწყდება, სული შფოთავს და არ ვიცი სად წავიდე.
ვიღას შერჩა სუფთა გული, საშველად ხელს ვინ ჩამჭიდებს?
თუმცა ღმერთი მე სულ მწამდა, საშველად მას მოვუხმობდი.
მინდა ახლაც მან მიშველოს, მომიგვაროს პრობლემები.
მაგრამ გული ვეღარ უძლებს დაიღალა, გაითანგა.
ხელიც, ფეხიც დამიდუნდა, სული ხორცსა გაეყარა!
გული ბოღმამ დამისეროს, დამიჩრდილოს სევდამ ფიქრი.
ჩამომემხოს ჭერი თავზე, იარებმა გახსნას პირი,
ცხოვრებაში არ მენახოს ასე მწვავე გასაჭირი.
სული ხორცსა აუმხედრდეს, ხორცმა დაამძიმოს სული
და ვიფიქრო უნებურად, ქვეყნად გაჰქრა სიყვარული.
რომ ქვეყანა ბოროტებას მოუცვია კიდით– კიდე
და რა მიკვირს თუ აქედან მეც ვერაფერს ვერ წავიღებ?
გული მწყდება, სული შფოთავს და არ ვიცი სად წავიდე.
ვიღას შერჩა სუფთა გული, საშველად ხელს ვინ ჩამჭიდებს?
თუმცა ღმერთი მე სულ მწამდა, საშველად მას მოვუხმობდი.
მინდა ახლაც მან მიშველოს, მომიგვაროს პრობლემები.
მაგრამ გული ვეღარ უძლებს დაიღალა, გაითანგა.
ხელიც, ფეხიც დამიდუნდა, სული ხორცსა გაეყარა!
ასე მგონია
მარადიულობას შევერწყმები ასე მგონია...
ჩემთვის არ დარეკს ბოლო ზარებს წუთისოფელი.
არ იარსებებს ჩემს გარეშე მომავლის ხე და
წარსულშიაც კი მისი ფესვები ხომ მე ვიყავი.
ასე მგონია ფოთოლს ნიავი ვეღარ შეარხევს,
მზე არ ამოვა, მთვარის ციალი არ იარსებებს.
ზღვა არ იღელვებს–დაიმორჩილებს ტალღებს ოჟებით
და არაფერიც აღარ იქნება– მე თუ მოვკვდები!
და თუ მოვკვდები, მაინც თუ წავალ ამ სამყაროდან
ჩემი სოფლის ცას ვარსკვლავებად მოვეფინები,
ცის კამარაზე დილით ამოვალ მზის სხივებად და
უდაბნოშიც კი ოაზისად მოგევლინებით.
მე დავბრუნდები! ისევ მოვალ იად, ენძელად.
ზაფხულში ხეზე მსხლად და ვაშლად გადავიქცევი
დამკრახულ მტევნებს ჩაებერება სული ჩემი და
მთის მწვერვალებს კი თოვლის ფიფქებად გადავე
მარადიულობას შევერწყმები ასე მგონია...
ჩემთვის არ დარეკს ბოლო ზარებს წუთისოფელი.
არ იარსებებს ჩემს გარეშე მომავლის ხე და
წარსულშიაც კი მისი ფესვები ხომ მე ვიყავი.
ასე მგონია ფოთოლს ნიავი ვეღარ შეარხევს,
მზე არ ამოვა, მთვარის ციალი არ იარსებებს.
ზღვა არ იღელვებს–დაიმორჩილებს ტალღებს ოჟებით
და არაფერიც აღარ იქნება– მე თუ მოვკვდები!
და თუ მოვკვდები, მაინც თუ წავალ ამ სამყაროდან
ჩემი სოფლის ცას ვარსკვლავებად მოვეფინები,
ცის კამარაზე დილით ამოვალ მზის სხივებად და
უდაბნოშიც კი ოაზისად მოგევლინებით.
მე დავბრუნდები! ისევ მოვალ იად, ენძელად.
ზაფხულში ხეზე მსხლად და ვაშლად გადავიქცევი
დამკრახულ მტევნებს ჩაებერება სული ჩემი და
მთის მწვერვალებს კი თოვლის ფიფქებად გადავე
ვწუხვარ, რომ დედას ვერ წავყკითხე, სანამ ცოცხალი იყო...
დედას!
ბევრჯერ ვეცადე ორი სიტყვა შენზეც რომ მეთქვა,
მაგრამ ვერ შევძელ, ვერ მოვუყარე მე აზრებს თავი.
ძნელი ყოფილა და უფრო ძნელი დაწერო მასზე,
ვინც რომ ქვეყანას მოგავლინა, გაჩუქა დღენი.
ვინც ძვირფასია ყველაზე უფრო, ყველაზე მეტად
და ვის სახელსაც ჭირში თუ ლხინში ვახსენებთ თითქმის.
ჩვენი პირველი ამოძახილიც ხომ მას ეძღვნება.
დასასრულის დროს მისი ლანდები ჩნდება ჩვენს ირგვლივ.
კრძალვით წარმოვთქვავ მე შენს სახელს მით უფრო მეტად
რაც ღრმად შევდივარ ამ ცხოვრების ორომტრიალში,
რაც უფრო ვხვდები თუ რა რთული მისია მაწევს
მე, ჩემი შვილის გაზრდისა და აღზრდის საქმეში.
როცა ვიხსენებ რამდენს ვცელქობდი და გაბრაზებდი
იმდენი ძაფი წყდება ს
დედას!
ბევრჯერ ვეცადე ორი სიტყვა შენზეც რომ მეთქვა,
მაგრამ ვერ შევძელ, ვერ მოვუყარე მე აზრებს თავი.
ძნელი ყოფილა და უფრო ძნელი დაწერო მასზე,
ვინც რომ ქვეყანას მოგავლინა, გაჩუქა დღენი.
ვინც ძვირფასია ყველაზე უფრო, ყველაზე მეტად
და ვის სახელსაც ჭირში თუ ლხინში ვახსენებთ თითქმის.
ჩვენი პირველი ამოძახილიც ხომ მას ეძღვნება.
დასასრულის დროს მისი ლანდები ჩნდება ჩვენს ირგვლივ.
კრძალვით წარმოვთქვავ მე შენს სახელს მით უფრო მეტად
რაც ღრმად შევდივარ ამ ცხოვრების ორომტრიალში,
რაც უფრო ვხვდები თუ რა რთული მისია მაწევს
მე, ჩემი შვილის გაზრდისა და აღზრდის საქმეში.
როცა ვიხსენებ რამდენს ვცელქობდი და გაბრაზებდი
იმდენი ძაფი წყდება ს
რა იქნებოდა
ყველაფერი რომ თავდაყირა ყოფილიყო რას ვიფიქრებდით?
აღმართს დაღმართი რომ არ მოსდევდეს რა იქნებოდა?
რომ არ ცხოვრობდეს ქვეყანაზე ბოროტი ხალხიც,
მაშინ სიკეთე და მისი ფასი რა იქნებოდა?
რომ არ ვკვდებოდეთ და სიკვდილის არ გვეშინოდეს,
მაშინ სიცოცხლეს ჩირის ფასიც არ ექნებოდა.
რომ არ გვიყვარდეს, რომ არ გვძულდეს, გვენატრებოდეს
დამერწმუნეთ რომ ქვეყნიერება არ იქნებოდა.
რომ არ ვფიქრობდეთ ჯოჯოხეთის სისისტიკეზე,
ნუთუ სამოთხის ბაღში ყოფნა მოგვინდებოდა?
რომ არ ვიცოდეთ რა ძალებს ფლობს ქვეყნად ეშმაკი,
მთელს სამყაროში ღმერთის ყოფნა გვეჯერებოდა?
რა იქნებოდა, რა იქნებოდა თავს ვეკითხები?
ასე რომ არა, დღეს რომ არის, რა იქნებოდა?
სულ სხვანაირად რომ ყოფილიყო ეს ყველაფერი,
მაინტერესებს რა, როგ
ყველაფერი რომ თავდაყირა ყოფილიყო რას ვიფიქრებდით?
აღმართს დაღმართი რომ არ მოსდევდეს რა იქნებოდა?
რომ არ ცხოვრობდეს ქვეყანაზე ბოროტი ხალხიც,
მაშინ სიკეთე და მისი ფასი რა იქნებოდა?
რომ არ ვკვდებოდეთ და სიკვდილის არ გვეშინოდეს,
მაშინ სიცოცხლეს ჩირის ფასიც არ ექნებოდა.
რომ არ გვიყვარდეს, რომ არ გვძულდეს, გვენატრებოდეს
დამერწმუნეთ რომ ქვეყნიერება არ იქნებოდა.
რომ არ ვფიქრობდეთ ჯოჯოხეთის სისისტიკეზე,
ნუთუ სამოთხის ბაღში ყოფნა მოგვინდებოდა?
რომ არ ვიცოდეთ რა ძალებს ფლობს ქვეყნად ეშმაკი,
მთელს სამყაროში ღმერთის ყოფნა გვეჯერებოდა?
რა იქნებოდა, რა იქნებოდა თავს ვეკითხები?
ასე რომ არა, დღეს რომ არის, რა იქნებოდა?
სულ სხვანაირად რომ ყოფილიყო ეს ყველაფერი,
მაინტერესებს რა, როგ
ბინდი ლოპოტაზე
გრძნობის მორევში ჩავიძირები,
ჩავეხუტები შენს ნაზ, გრილ ტალღებს.
მოვუსვავ მკლავებს და გავბრწყინდები,
გავიბადრები ვით მთვარე ცაზე.
გულისფანცქალით შევყურებ ცის თაღს.
მიჭირს გარჩევა ასე რა მაკრთობს.
ზოგს გულს უწურავს დაისის ხილვა
მე კი ეს სცენა ძალიან მართობს.
ნიშნისმოგებით შევცქერ ცეცხლის ბურთს
და მასთან მებრძოლ ღრუბლის რაინდებს...
ის ცოტა ხანში დამარცხებული
მოკრებს და სხივებს უკან წაიღებს.
თვალს არ ვაშორებ მის ბოლო წუთებს.
მთები ელიან გაშლილ მკლავებით
და კიდევ ერთხელ მე ვხდები მოწმე,
ამ მრისხანე მზის გარდაცვალების.
მის ადგილს ახლა მთვარე დაიჭერს
თანდათან ჩნდება მის მუქ ფერებში.
წყალში ვნებივრობ და ნათლად ვხედავ
ფსკერზე გაბნ
გრძნობის მორევში ჩავიძირები,
ჩავეხუტები შენს ნაზ, გრილ ტალღებს.
მოვუსვავ მკლავებს და გავბრწყინდები,
გავიბადრები ვით მთვარე ცაზე.
გულისფანცქალით შევყურებ ცის თაღს.
მიჭირს გარჩევა ასე რა მაკრთობს.
ზოგს გულს უწურავს დაისის ხილვა
მე კი ეს სცენა ძალიან მართობს.
ნიშნისმოგებით შევცქერ ცეცხლის ბურთს
და მასთან მებრძოლ ღრუბლის რაინდებს...
ის ცოტა ხანში დამარცხებული
მოკრებს და სხივებს უკან წაიღებს.
თვალს არ ვაშორებ მის ბოლო წუთებს.
მთები ელიან გაშლილ მკლავებით
და კიდევ ერთხელ მე ვხდები მოწმე,
ამ მრისხანე მზის გარდაცვალების.
მის ადგილს ახლა მთვარე დაიჭერს
თანდათან ჩნდება მის მუქ ფერებში.
წყალში ვნებივრობ და ნათლად ვხედავ
ფსკერზე გაბნ
შორს და შორს
უძირო და დაუსრულებელ სივრცეშია მოთავსებული– სული ჩვენი!
ის ჩვენ სხეულში, ვით გალიაში ჩიტი, ფართხალებს.
ბავშვობას, როცა გული ჩვენი კეთილი და ფრიად სუფთაა
სული და ხორცი ერთად შერწყმული– ერთმანეთს ავსებს.
ხოლო მას შემდეგ, როცა ვიზრდებით და წლები გადის,
რაც ღრმად მივარღვევთ რთული ცხოვრების მშფოთვრე ტალღებს,
მით უფრო ძლიერ, გული ივსება ბოროტი შურით.
გვიჭირს მიხვედრა, როგორ ვიცვლებით, რითი ვსაზრდოობთ.
სულ უფრო ძლიერ გვიჭირს დაჭერა საკუთარ თავის
და ფიქრის შემდეგ, ო აუტანელ ფიქრების შემდეგ,
ნათლად მივხვდებით ჩვენი ხორცის და სულის სიშორეს.
2.05.2001წ.
უძირო და დაუსრულებელ სივრცეშია მოთავსებული– სული ჩვენი!
ის ჩვენ სხეულში, ვით გალიაში ჩიტი, ფართხალებს.
ბავშვობას, როცა გული ჩვენი კეთილი და ფრიად სუფთაა
სული და ხორცი ერთად შერწყმული– ერთმანეთს ავსებს.
ხოლო მას შემდეგ, როცა ვიზრდებით და წლები გადის,
რაც ღრმად მივარღვევთ რთული ცხოვრების მშფოთვრე ტალღებს,
მით უფრო ძლიერ, გული ივსება ბოროტი შურით.
გვიჭირს მიხვედრა, როგორ ვიცვლებით, რითი ვსაზრდოობთ.
სულ უფრო ძლიერ გვიჭირს დაჭერა საკუთარ თავის
და ფიქრის შემდეგ, ო აუტანელ ფიქრების შემდეგ,
ნათლად მივხვდებით ჩვენი ხორცის და სულის სიშორეს.
2.05.2001წ.
დრო მარადიული, დრო უსაშველო.
დრო სივრცეში და სივრცე კი დროში.
ერთმანეთს ავსებს ყოფნა არ ყოფნა,
სად ვართ ახლა და საითკენ ვილტვით?
მეც ამ მარადიულ დროში ვიკარგები,
დავეხეტები მის ხვეულ ბილიკებზე.
ფხიზელი დარაჯი ვარ ნაბიჯების,
ფრთხილად დავაბიჯებ გვირილებზე.
უკან ვიხედები და რაც გავიარე
გაელვება იყო ალბად ერთი.
ხანაც მეჩვენება, თითქოს უსასრულოდ
მარადიულობას ავუწყე ფეხი.
მაინც რა არის ჩვენი სიცოცხლე,
რათ დავიბადეთ და რისთვის ვკვდებით?
სანამ კითხვაზე პასუხს გავცემდეთ
ჩვენ და სიცოცხლე შორი–შორს ვრჩებით.
მაინც ვფიქრობთ და მაინც ვაზროვნებთ,
გვაღელვებს ბედის უკუღმართობა,
გამოცანაა სიცოცხლე ჩვენი
დროსთან თამაში––კუკუმალობა!
25.02.2001.
დრო სივრცეში და სივრცე კი დროში.
ერთმანეთს ავსებს ყოფნა არ ყოფნა,
სად ვართ ახლა და საითკენ ვილტვით?
მეც ამ მარადიულ დროში ვიკარგები,
დავეხეტები მის ხვეულ ბილიკებზე.
ფხიზელი დარაჯი ვარ ნაბიჯების,
ფრთხილად დავაბიჯებ გვირილებზე.
უკან ვიხედები და რაც გავიარე
გაელვება იყო ალბად ერთი.
ხანაც მეჩვენება, თითქოს უსასრულოდ
მარადიულობას ავუწყე ფეხი.
მაინც რა არის ჩვენი სიცოცხლე,
რათ დავიბადეთ და რისთვის ვკვდებით?
სანამ კითხვაზე პასუხს გავცემდეთ
ჩვენ და სიცოცხლე შორი–შორს ვრჩებით.
მაინც ვფიქრობთ და მაინც ვაზროვნებთ,
გვაღელვებს ბედის უკუღმართობა,
გამოცანაა სიცოცხლე ჩვენი
დროსთან თამაში––კუკუმალობა!
25.02.2001.
загрузка
Показать ещё