Қумга кўмилган одам. (Ривоят)
Мусо алайҳиссалом, Бир тоғни
қилиб маскан. Роббиси
чорлаганда, Сўзлашгани
бораркан. Яна ўша томонга,
кетаётса бир куни, Бир бой
одам тўхтатиб, Гапга солибди
уни. Айтибдики: "Аллоҳга
Шукур, шукур, минг шукур,
Бандасини неъматга, Ўраб
қўйибди бутгул. Қалбларни
тўлатибди Меҳр-шафқат,
имонга, Ақлу тафаккурдир энг
Кераклиси инсонга. Жисмимда
қанча неъмат, Оёғу қўл, кўз,
қулоқ, Атрофимдагиларин
Санаб этолмам адоқ. Бойлигим
ҳам негадир Кўпаяр борган
сари, Ўн танга эҳсон қилсам,
Қайтар юз баробари. Бойлик
яхшику, лекин Оҳират бор,
биламан, Ҳар танганинг
ҳисобин Сўраса, не қиламан.
Қўрқаман шунинг учун,
Ташвишдаман туну кун, Сўраб
беринг, не қилс