Իմ սիրած գրքերի էջերում քո նվիրած դաշտային ծաղիկներն են, .....

վաղուց արդեն դրանք չորացել են, բայց ես պահպանում եմ նրանց, նրանք սիրո ծաղիկներ են.....
Եղանակին համընթաց ծաղիկները փոխում էին դաշտերի գույները....
Հիշում ես, գարուն էր....ամենուրեք ձնծաղիկներ էին, դաշտում չհալված ձյան շերտեր կային... հողը թաց էր...
Դու ձնծաղիկներ էիր հավաքում, ես հանկարծ սկսեցի լաց լինել, ու երբ դու տվեցիր ինձ այդ ծաղիկները, ես գրկեցի քեզ ...ես լալիս էի...երևի դու էլ էիր հուզվել...չգիտեմ...Դրանք երջանիկ պահեր էին, դա ես հետո հասկացա, երբ արդեն տարիներ էին անցել.
Զգացմունքներն էլ չորանում են ծաղիկների պես, ու էլ ոչինչ նրանց նոր կյանք չի բերի.....
Դու միշտ երջանիկ չես կարող լինել, դրանք էլ պահեր են, որ ապրում ես, պահեր, որոնք լցնում են քո կյանքը, ու հետո ..... դառնում անցյալ...
Ես ինձ լավ եմ զգում, որ ապրել եմ այդ պահերը....
Թեկուզ հիմա չորացած են ծաղիկները, բայց չէ որ նրանք ժամանակին այնքան թարմ էին......